'నేను సైతం' బ్లాగు లోకంలో మీతో కలిసి

నా డెయిరీ లో ఒక ఉదయం

2012-01-23T23:40:00.003+05:30

కిటికి తెర తీసి బయట ప్రపంచాన్ని చూట్టానికి, వెచ్చటి వెల్వెట్ బ్లాంకెట్ అలానే చుట్టేసుకుని లేచి కూర్చున్నాను. రాత్రి అంతా మంచు కురిసిందేమో, తెల్లటి మంచు వెండి కొండలై మెరిసిపోతోంది. ఇంకా మంచు పూలుగా పడుతూనే ఉంది. సూర్యుని కిరణాలు తగిలి ఇంకా మెరిసిపొతోంది. ఒక బ్లూ జే పక్షి అలా ఎగురుతూ వెళ్ళింది. నా కళ్ళు దాని వెనకాలే తిరిగాయి. అబ్బా నేను ఒక విహంగం ఐపోతే అని అనిపించింది. నా అంత పెద్ద విహంగం ఆకాశంలో ఎగిరితే చుట్టానికి అంత బాగోదులే అని సరిపెట్టుకున్నాను. ఐనా ఆ బ్లూ జే కి వెల్వెట్ బ్లాంకెట్ లేదు కదా, పాపం దానికి చలి వెస్తుందేమొ దాని జీవితం కన్న నా జీవితమే బెటర్ అని కూడా అనుకున్నాను. మరో వైపు నుంచి ఒక ఉడుత వచ్చింది దొంగ చూపులు చూస్తూ. దాన్ని చూడగానే 'ఉడతా ఉడతా ఊచి, ఎక్కడకెళ్ళావు ఊచి ' అని అడిగేసా, అదేమొ బెదురుగా చూస్తూ తుర్రుమన్నది. పక్కింటి బిల్లీ తన కుక్కని (తప్పు కుక్కని కుక్క అనకూడదు, వాళ్ళ బాయ్ ని) తీసుకుని బయటకి వచ్చాడు. మళ్ళీ నాకు 'కుక్క కావాలి ' అనే పాట గుర్తు వచ్చింది. విశ్వాసంగా, ఆటలాడుతూ ఒక చిన్ని శునకం ఇంట్లో తిరుగుతూ ఉంటే బానే ఉంటుంది, కాని మరి దాని వెనకాల ఉండే పని మాటేమిటి అని అనిపించి ఆ ఆలోచనని విరమించుకున్నాను. ఇంతలో, నా ఆలోచనలతో తనకేం పనిలేనట్లు, ఒక నల్లని కారు సర్రున దూసుకు పోయింది. అంతేలే, ప్రపంచానికి నాతో పని ఏంటి అనుకున్నాను. అయినా ఇంత చిన్ని కిటికిలో నుంచి చాలా ప్రపంచమే కనిపిస్తోంది.

బిజినెస్ మాన్ సినిమా చూసిన మహాత్యం ఏమో (దేవుడిని అది కావాలి ఇది కావాలి అని అడగటమే తప్ప, నువ్వు ఎలా ఉన్నావు దేవుడా అని ఒక్కరు అడగరు అని డయిలాగు) శివయ్యా, కేవలం పులి చర్మంతో ఆ కైలాసంలో అంత మంచులో ఎలా ఉంటున్నావయ్యా అని అనుకున్నాను. పైగా మిసెస్ శివ తో తాండవం కూడా చేస్తూ ఉంటాడు అంత చలిలోను. పాపం మిసెస్ శివ కి కూడా వెల్వెట్ బ్లాంకెట్ ఉండదు, పైగా శివుడు డాన్సు కి రమ్మంటే 'నో ' కూడా చెప్పలేదు. నేనైతే, ' నో వే హోసే ' అని చాలా ఈజిగా చెప్పేయగలను. తనకన్నా నా జీవితమే మెరుగు అని ఇంకోసారి అనుకున్నాను.

ఒకసారి విశ్వం మీద అనుమానం వచ్చింది. నాకు ఇక్కడ ఇంత అందంగా కనిపిస్తున్నా, ఇంకెక్కడో ఎవరికో సునామి చూపిస్తూ ఉంటుందేమో అని. పోవే నువ్వొట్టి మోసకారివి, ఎప్పుడు ఒకేలా ఉండవు, అందరికి ఒకేలా కనిపించవు అని తిట్టేసుకున్నాను. ఈ భూమి, ఆ మాటకొస్తే ఈ విశ్వం అందరి సొత్తు కదా? అందరు సమాన హక్కులతో పుట్టలేదా? అదంతా ఏమో కాని, everyone has right to live productive life అని అనిపించింది. 'సర్వే జనా సుఖినో భవంతూ ' అని మనసారా ఆ వెంకన్నకి దండం పెట్టుకున్నాను.
--విజయ

2011-12-31T16:20:00.001+05:30

Happy Holidays

2011-12-22T02:30:00.001+05:30

Whenever I play ‘Jingle Bells’ on my car stereo, I feel the spirit to spread the holiday cheer. Yeah, it is wonderful!

Nothing feels painful and impossible and everything looks like a winning game. I started feeling happy for small things. The town Santa stopped by at our home and I was cheered up like a baby (of course, the baby was scared of Santa’s costume). I feel that no one can spoil my cheer and others are cheered up as well when they spot the spark in my face.

The Christmas decorations outside are so exciting. The town had nice decorations as well. When I go to the school for my fiddle, I rock on the roads as I feel the town made the decorations just for me. I wish to have open sleigh ride. Uh Oh,I do not think there are electric sleigh rides, I am not allowed to take a horse sleigh ride as it hurts the horse. Anyway, I just move on in my sedan. I am not that good of a fiddler but I still do little fiddle and diddle (who cares if that is awful or awesome, it is still a cheer up). A small grin on my face and a little drizzle on my skin, it reminds me of Natasha’s song, ‘Feel the rain on your skin’. Do we have time to feel the rain on our skins? Yes, of course we do have time. We just do not observe the tiny little moments and rush with our lives.

I got a book ‘Learning to Dance in the rain’ as Christmas gift from one of our VPs. The book is all about simple truths. The writing on the book says, ‘Life is not about waiting for the storm to pass…It’s about learning to Dance in the rain!’ Isn’t it wonderful ????

Tomorrow I’ll put on a red sweater with tulip brooch, a black skirt and a reindeer antlers to work. Yes it is allowed tomorrow… Tap my left feet and tap my right feet…..tap tap tap..…Let’s dance in the rain…Happy Holidays and Merry Christmas.

--Vijaya

My Christmas Wish List to Santa

2011-12-14T01:44:00.004+05:30

Santa Baby,
The winter night is too cold for you...
and I kept the Bru coffee to sip on...
So, hurry down the chimney tonight

Santa Honey,
I need an I pad2........ with 3G
and I can't wait for the next G...
I have been a wonderful person that you see..
Santa baby, hurry down the chimney tonight

Santa Cutie,
I forgot to add a DSLR for my baby
she has been a wonderful baby
Santa cutie,
My boy doesn't listen to me, still make him a doctor for me....

Santa Baby
all these days, I have been an awful hard worker
So, give me a chance to be a CEOOOOOOOOO
Exchange my old Beamer with a new Mercedes......blue
Check off my list and hurry down chimney tonight

Santa Sweetie,
change the minds, who think ice cream is grass
change the souls, who are harsh with me
and keep their wish list at the last.
no one can make me unhappy...and you bless me that for sure..
Santa Baby, check off my list one more time
and hurry down the chimney tonight !

Vijaya

Through the Eyes of a Painter (MF Hussain)

2011-06-17T21:54:00.011+05:30

The barefoot, white beard, striking suit, highly eccentric Indian Picaso MF Hussain is no more. India had lost him long back when he self -imposed exile from the country. Not sure if India is mourning his death but art lovers across the globe must be truly mourning and paying their tributes to him.

All our minds are filled with goddess portraits as depicted by Ravi Varma and in a state not to accept any others. Ravi Varma, always portrayed woman in a very sensuous but at the same time very traditional way. I truly did not cherish the obscene portraits of Mother India and Goddesses Saraswathi and Lakshmi by Hussain. May be I am not seeing through the eyes of a Painter, but they are definitely eccentric in nature. I wished, how great they must have been, if they are not nude. I also wish, that I should have met him to know his view on these paintings. I am puzzled what he must have been thinking about the images of Mother India and Hindu goddesses.

Religion must have been out of Hussain’s mind but at the same time being an Islam why he hadn’t made any eccentric paintings on Islam? The situation would have been much worse if he had done so. Even Hindu politicians had made lot of fuss on the exhibitions and auctions of his paintings but at the same time couldn’t stop them to publish on the internet. They had given much propaganda and publicity than the organized exhibitions. The ruthless politicians can’t accept the derogate paintings but they can go to any extent to ruin the image of Mother India for their political advantages. They can go to any extent to sell the Goddess Saraswathi on the roads. Who is more worse? Hussain or the Hindu protectors? Who needs an exile here? Preserving tradition has several sides and we all know how best we are preserving them through our cinemas, media and culture. It is not one man’s job, it is everybody’s responsibility. At the same time, world has become a global village where people are influencing each other much faster. How one can stop the change. If we stop the change, there is no progress and there is no existence at all. These are all open ended questions.

Hussain definitely not a hater of Hinduism he always portrayed Hinduism in several angles very aesthetically. His extraordinary persona is beyond anybody’s imagination. One could never get to understand what he is looking through a painter’s eye. He is certainly a noble soul.

--Vijaya

మా ఇంటి తోట పని

2011-05-19T21:05:00.004+05:30

మా చిన్నప్పుడు మా ఇల్లు ఓ నందన వనంలా ఉండేది. మా అమ్మ ఎంతో ఓపికతో బోలెడు పూల మొక్కలు, కూరగాయ మొక్కలు పెంచేది. మల్లెలు, మరువాలు, కనకంబరాలు, గులాబీలు, రాధా మనోహరాలు, మాలతి లతలు, లిల్లీలు, నందివర్ధనాలు. ఓహ్!!! ఎంత చెప్పినా తరగని మధురానుభవం. మా ఇంట్లో మందారం ఎందుకుండేది కాదో నాకు ఇప్పటికి అర్థం కాని విషయం. ఈ సంగతులన్నీ చెప్తే, ఇప్పుడు మా పిల్లలు కుళ్ళుకుంటారు. ఎందుకంటే ఇప్పుడు ఆ ఓపికలు మా గానపెసునకి గాని నాకు కాని లేవు. మా అమ్మ ఓపిక, మమ్మల్ని, మా పిల్లల్ని పెంచేసరికి అడుగంటిపోయింది. మా గానపెసున అపార్టమెంట్ బాల్కనీ లో కూడా మా అమ్మే బోలెడు మొక్కలు కుండీల్లో పెట్టింది. మా గానపెసూన వాటికి కాసిన్ని నీళ్ళేసి కాపాడుతోందంటేనే గొప్ప విషయం.

మా ఇల్లు ఓ ఎకరం ఉంటుంది. ఐతే ఏమి లాభం వెనకాల అంతా పెద్ద పెద్ద మేపుల్ చెట్లు. ముందు అంతా పచగడ్డితో లాన్. రెండు పియర్ చెట్లు ఇంకా చాలా క్రోటన్స్ ఉన్నాయి. మొక్కలు పెట్టే తీరికా ఓపిక నాకెప్పుడు చిక్కలేదు. ఐతే గత సవంత్సరం అమ్మా నాన్న మా ఇంటికి వచ్చినప్పుడు. కొన్నైనా మొక్కలు పెంచాలని యుద్ద ప్రాతిపదికతో కొన్ని మొక్కలు తెచ్చి పెట్టాము. ఎర్ర గులాబి, పచ్చ గులాబి, గార్డెన్ ఫెలిషియ, మందారం ఇవి మా ఇంటి ముందు వెలిసాయి. గులాబి మొగ్గ వచ్చింది అన్న సంతోషం నాకు కాసేపు కూడా నిలువలేదు. తెల్లారె సరికల్లా జింక వచ్చి తినిపోవటం జరిగాయి. అమ్మా నాన్న, మాములుగా మేకలు వచ్చి తిని వెళ్తాయి. మీకెమో జింకలు వచ్చి తినివెళ్తున్నాయి అని నవ్వేవారు. మా ఇంటాయనేమొ పోనిలే వాటికి తిండి దొరికిందిగా అనేవారు. మా చిన్నాడెమో పియర్సు ఎలాగు తింటున్నాయిగా ఇంకా గులాబిలు కూడా ఎందుకు తినాలి అని ఉడుక్కునే వాడు. జింకలు తిని వెళ్తున్నా కూడా మా నాన్న శ్రద్దగా రోజు నీళ్ళు పోసే వారు. మందారం మాత్రం రోజుకో పువ్వు ఇచ్చేది మా వెంకన్న సామి కోసం. ఇవి కాక అమ్మ మెంతికూర, పుదీనా, టొమాటో, పచ్చిమిర్చి మొక్కలు పెట్టింది. ఒక టొమాటో చెట్టు దాదపు 10 కె.జి. వరకు కాసింది. పచ్చిమిర్చి భలే కారం వుండేది. నేను వాటిని ఎన్నోసార్లు బజ్జిలు కూడా వేసాను. పుదీన తో పుదీన రైస్, ఎగ్ ఫ్రైడ్ రైస్ చాలా సార్లు చేసాను. అమ్మా మెంతికూర చట్నీ చేసింది అతి మధురంగా. మా చిన్నాడు అప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకు ఎదురు చూస్తూనే వున్నాడు. అమ్మమ్మ ఎప్పుడు వస్తుంది, మెంతికూర ఎప్పుడు పూయిస్తుంది. చట్నీ ఎప్పుడు చేస్తుంది అనీ.

అమ్మా నాన్న రానే వచ్చారు. వారికి ఓపికలు తగ్గిపోయాయి. ఇక్కడ వాతావరణం ఇంకా చలిగానె ఉంది వాళ్ళకి. ఈ సారి మొక్కలు కాకుండా, గింజలతో నేనే ముందు మొదలెట్టాను తోట పని. బంతి, మిరప, టొమేటో, బీన్స్ నార పోసాను. అవి సగం మత్రమే మొలకెత్తాయి. నేను రోజు అవి మొలకలు వస్తున్నాయా లేదా అని చూడటం, నా వెనకాలె మా చిన్నిది కూడా వచ్చి చూసి, అవును మొలకొచ్చాయి అన్నట్లుగా బుర్ర ఊపటం (ఇంకా సరిగా మాటలు రావు) భలే ఆనందంగా ఉంటుంది. చిన్నాడు టూలిప్ బల్బ్స్ పాతి పెట్టాడు. చిన్నిది నేను రోజు వెళ్ళి అవి మొలకెత్తాయో లేదో చూస్తూనే ఉన్నాం, అవి పూసేసాయి కూడా. మా చిన్నిదాని ఫేసు కూడా ఒక టూలిప్ బల్బ్ లాగా అనిపించింది నాకు. గత సవత్సరం మొక్కలన్నీ మంచుకు పాడైపోయాయి. ఒక్క ఎర్ర గులాబి మాత్రం తట్టుకుని నిలబడింది. పుదీనా తిరిగి చిగురు తొడిగింది. నారు కాస్త పెరిగాక మొక్కలు నాటాలి. ఇంకొన్ని గులాబీలు, మందారాలు తెచ్చి పెట్టాలి. ఇంక అమ్మ మెంతికూరా ఉండనే ఉంటుంది. ఈ సవత్సరం కూడా ఫెన్స్ వేయటనికి లేదు, జింకలు రావాల్సిందే వాటికి కావల్సినవి తినాల్సిందే అని అందరు తీర్మానించారు. ఐనా మా చిన్నాడు మొక్కలకి నీళ్ళుపోయటనికి ఒప్పేసుకున్నాడు. మా చిన్నిది నాతో పాటు మొక్కల్లో గిర గిర తిరగటానికి చేతిలో చెప్పులు పట్టుకుని మరీ తిరుగుతోంది. ఈ సవత్సరం మా ఇంటి తోట పనికి అందరం సన్నద్దం అవుతున్నాము ఇంకా
--విజయ

కలం గుండె ఆగింది

2011-02-24T12:55:00.003+05:30

కలం గుండె ఆగింది అక్షరాలని అలవోకగా రంగరించి తెలుగువాడి గుండెలలో రసరమ్య కావ్యాలని అందించిన కలం పాళి ములుకు విరిగిపోయింది, అయితే మనదందరం కుంచె వైపు దిగాలుగా చూస్తున్నాం, కలంతో స్నెహం చెసిన కుంచె ఆ కావ్యాలకి రంగులద్దిన కుంచె, కలం లొంచి జాలువారిన అలొచనలకు ఆక్రుతి నిచ్చిన కుంచె ఇప్పుడెం చెస్థుంది అన్నదె ప్రతి తెలుగువాడి భాధ.బాపురే అంటే కడురమణీయం. అని ఆస్వాదించే తెలుగు ప్రజలకి అన్యాయం చెసాడా దేముడు.

భారతి

'ప్లీస్ వినొద్దు ' -ఈ తరనికి నచ్చే ఒక మ్యూసిక్ ఆల్బం

2011-02-19T00:04:00.006+05:30

'నువ్వోకల కరగలేని ఓ మంచు ముక్కలా, నువ్వోకల మరువలేని ఓ తీపి బాధలా' అంటూ అశ్విన్ పాలపర్తి 2008 లో అందరి ముందుకు ఒక ప్రైవేట్ ఆల్బంతో ముందుకు వచ్చినప్పుడు అది విని చాలా అబ్బురపడ్డాను. ఆంధ్రా బీటిల్స్ లా వున్నాయే అనుకున్నాను. సినీ సంగీత హోరులో ఆ ఆల్బం చల్లని పిల్లగాలిలా వచ్చి వెళ్ళిపోయింది. మరి ఆ గాలి ఎందరిని తాకిందో తెలియదు. ఇదిగో ఇప్పుడు మళ్ళీ 'ప్లీస్ వినొద్దు ' -యు గెట్ అడిక్టెడ్ అంటూ మళ్ళీ ఒక ఆల్బం రిలీస్ చేసాడు తను. మెలొడి, రాక్, హిప్-హాప్, పాప్ అన్ని కలిసిన ఒక మిక్సిడ్ ఆల్బం ఇది. అంటే పూర్తిగా ఈ తరం కోసమే కంపోస్ చేసిన ఆల్బం. మొత్తానికి వెరైటీ ట్యూన్స్ తో చాలా బాగుంది. తెలుగులో సినీ సంగీతానికి ఉన్న ప్రాచుర్యం, పుబ్లిసిటి అంతా ఇంతా కాదు. వాటన్నిటిని దాటి ఇది శ్రోతల చెవులలో పడాలంటే అశ్విన్ చాలా శ్రమించాల్సిందే. ' ఏ మాయ ఛేసావే' చాలా రొజులు విన్నాను, ఇంకా వింటున్నాను. దాని తరువాత నాకు పెద్దగా నచిన ఆల్బం లేదు. ఇదిగో ఇప్పుడు ఇది వింటూ టైం పాస్ చేస్తాను ఇంకొన్ని రోజులు. ఒక్కోపాటకి http://www.plzvinaddu.com/సైట్లో ఇచ్చిన థీం ఇంకా ఆ థీం కి వేసిన బొమ్మలు చాలా బాగున్నాయి. ఇక ఇందులో పాటల విషయానికి వస్తే, ప్రతి పాట ఏరి కోరి కూర్చినట్లు ఉన్నాయి. ఆశ్విన్ పడిన కష్టం స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. సంగీతం ఫ్రెష్ గా ఉంది.

1) 'వందేమాతర గీతం ఆగదులే... జై జై మంటూ జయహాసాలే' అంటూ కేదరనాథ్ పరిమి రాసిన గీతం, యువతని హుషారుగా ఉత్తేజం చేస్తే, నా లాంటి నాన్ రెసిడెంట్ ఇండియన్స్ ని దేశభక్తి పారవశ్యంలో ముంచేస్తుంది. ఇందులోని కొన్ని సంస్క్రుత పదాలు మాత్రం నాకు అర్థం కాలేదు. గీతం, సంగీతం రెండు బాగున్నాయి, కేదరనాథ్ ఇంకొంచెం కష్టపడి ఉంటే ఆంధ్రులందరి 'స్టాండింగ్ ఒవేషన్ ' దక్కి ఉండేదేమో.

2)'నీ నవ్వుని చూడాలని..చూస్తూనే ఉండాలని ' ఇండియన్ ఐడల్ శ్రీరాం గొంతు విన్న ప్రతి ఒక్కరికి తమ నెచ్చెలి నవ్వు గుర్తు వచ్చేలా...మాయ రాగావేశంలో ముంచేస్తుంది. ఈ పాట బ్యాక్ గ్రౌండ్ మూజిక్ వింటునే ఉండాలనిపిస్తుంది.

3)'వెలిగే దీపం' అంటు క్రిష్ణ చైతన్య గురువు మీద రాసిన గీతం బాగుంది . చాలా ఇన్స్పైరింగ్ ఉంటుంది. కాని విని మర్చిపోతాము.

4) 'ప్లీస్ ప్లీస్ వినద్దు ప్లీస్ ' హిప్-హాప్ లో సాగుతుంది. ఇది ఆల్బం టైటిల్ సాంగ్. ఈ పాటకి చార్మి డాన్స్ చేస్తే ఎలా వుంటుంది అన్న ఊహ కలిగింది. వాయిస్ చాలా హుస్కీగా గమ్మత్తుగా ఉంటుంది.

5) 'గోదావరి ' జీవితాన్ని, గోదావరితో ముడివేస్తు అష్విన్ రాసిన పాట భలే నచ్చేసింది. నిజంగానే జీవితం నదిలా పారుతూ వుంటుందిగా, వెనక్కి వెల్లలేదుగా. గోదారి జీవితానికి ఇచ్చే సందేశం చాలా బగుంది.

6)'చల్లగాలి ' ఇది మెలోడియస్ సోలో సాంగ్ అనుకున్నాను కాని మధ్యలో చాలా ఫాస్ట్ గా సాగిపొతుంది ఇప్పటి యువతలా. మళ్ళీ కాసేపు నెమ్మదిగా సాగుతుంది. చల్లగాలిని ప్రియురాలితో పోల్చి ప్రియురాలిని పిలవటం బాగుంది.

7)' అందాల వెన్నెల కన్నుల ' రాప్ లో ఉంటుంది. రాప్ నాకు పెద్దగ నచ్చదు. రాప్ అంటే నా వుద్దేశ్యంలో మాట్లాడుకునే పదాలనే పాటగా పాడేస్తారు. సో రాప్ ఇష్టపడే వాళ్ళకి ఇది బానే వుంటుంది. కాని సంగీతం రిపిటీటివ్గ ఉండి నాకు బోర్ కొట్టేసింది.

8) 'ఏ రోజున చూసానో ' ఇది ఒక స్వీట్ రొమాన్స్. మధురంగా వుంది వినటానికి. 1980స్ పాట విన్నట్టుగ వుంటుంది.

9) అశ్విన్ రా సాంగ్: రాగావేశం కొంచెం తగ్గింది. ఇంకా వైబ్రంట్ గా ఉండి ఉంటే బాగుండేది

వెరైటీ కోరుకునే సంగీత ప్రియులని తప్పకుండా ఆకట్టుకుంటుంది.

If you want to feel the fresh breeze of music you got to listen to these tunes and appreicate Ashwin's efforts to bring it to us. ఈ ఆల్బం itunes లో దొరికేస్తోంది.

http://itunes.apple.com/us/album/plz-vinaddu/id420449013?ls=౧

విజయ

కొత్త కొత్తగా వున్నది

2010-12-31T12:54:00.002+05:30

వీడుకోలె అంటు పాడాలా కొత్త కొత్తగా ఉన్నది అంటూ పాడుకుందామా, అన్నది ఇంకా డైలమాలోనే వున్నది. మొన్న మొన్ననే అయి బాబోయ్ నువ్వా అని భయపడి పోయాను. కాని చూడండి మళ్ళి వచ్చేసింది కొత్త సంవత్సరం. పనా పాడా హాపి హాపి గా రోజులు గడిపేసి మళ్ళి కొత్తగా పుట్టెస్తుంది. నాకు ఎన్ని పనులున్నాయో కాలానికెం తెలుసు. అయిన అనుకుంటాం కాని కాలం ఒక్కరోజు ఆగిపొతే మనం బ్రతకగలమా, రోజు గడవాలి మరొ కొత్తరోజు రావాలి సూర్యుడు తుర్పున వుదయించాలి పడమరన అస్తమించాలి. అప్పుడె కద మనిషి మనుగడ.
ప్రక్రుతి కరుణిస్తేనే మన బ్రతుకు, ఈ జలరాశి, ఈ కొండలు కోనలు, చెట్లు చేమలు ఇవ్వన్ని లేకుండా మనమున్నామా ఏంటి.వరద వెల్లువెత్తితే రైతు బ్రతుకు తెల్లవారిపొతుంది, అయినా మనకి మనం మనుషులం పెద్ద తెలివిగలవాళ్ళం అనుకుంటాం కాని దేముడు ఇచ్చిన ప్రక్రుతి ముందు మనమెంత.
అందుకని మనమేదో సాధించేశాం, అని నేను గొప్ప అంటే నేను గొప్ప అని కొట్టెసుకుంటాం అదెంటో మరి, అదెంటంటె ఈ మనిషనేవాదు ఎప్పటికైన నశించాలి అందుకు చాలా విపరీతాలు చేస్తాడు అని బ్రహ్మంగారు ఎప్పుడో చెప్పాడంట.ఆయనెలాగు చెప్పాడు కాబట్టి మనందరం కొట్టుకుని నాశనమైపోదాం అని మనొళ్ళంతా తీర్మానం చేసెసుకున్నారు, అందులో నెనైతే లేను, నేను ఆశావాదిని 2010 పోతే 2011 లేదా 2011 పోతే 2012 రాదా అని బోల్డంత ఆశతో ఎదురుచుస్తాను.
ప్రతి రోజు కొత్తగా 2010 అనిపించింది ఎందుకంటె చాలా రోజుల తరువాతా ఇంట్లో పాప పుట్టింది దాని ముద్దు ముచ్చట్లతో ఈ ఏడాది గడిచిపోయింది. 2011 కూడా కొత్త ఆశలకి ఊపిరిపోస్తుందనిశ్రీక్రిష్ణ కమిషన్ నివెదిక సర్వత్రా అమోదయొగ్యంగా వుంటుందని, మనందరం మళ్ళి సంతోషంగా 2012 కి స్వాగతం పలుకుతామని కలలుకంటూ నా కలలు నిజమవ్వాలని దేముడిని ప్రార్ధిస్తూ అందరికి,
నూతనసంవత్సర శుభాకాంక్షలు .

జీలకర్ర తో కుకీస్

2010-12-17T08:30:00.000+05:30

ఈ మధ్య తీయటి కుకీస్ తిని చాలా బోర్ కొట్టేసింది. 'గుడ్ డే ' బిస్కట్లు బాగానే వున్నా, అవి కూడా చాలా బోర్.ఇంట్లో డానిష్ కుకీస్ వున్నాయి వాటికన్నా కూడా ఈ జీర కుకీస్ బాగున్నట్లనిపించాయి. ఇవాళ ఆఫీసులో అభిజీత్ పచారి కొట్లో కొన్న 'జీరా కుకీస్ ' తీసుకొచ్చాడు. అబ్బో అవి భలే బాగున్నాయి. మా గాన పెసూన లాగా, స్వీట్ నచ్చని హాట్ ప్రియులకి కూడా బాగా నచ్చేసేల ఎంతో రుచిగా ఉన్నాయి. ఐతే అవి పచారి కొట్లో కొనటం కన్న ఇంట్లో చెసుకుంటే ఇంకా బాగుంటయి అనిపించింది. అందుకే రెసిపి వెతికేసాను. తొందర్లో నేను కూడా ఇంట్లో తయారు చేయబోతున్నాను. ఇదిగో రెసిపి ఇక్కడ మీ అందరి కోసం. ఎవరైనా నా కన్నా ముందుగా చేసేస్తే ఎలా వచ్చాయో నాకు తప్పకుండా చెప్పండి.
కావలసిన వస్తువులు: 120 గ్రా వెన్న లెదా డాల్డా, 2 స్పూన్స్ పంచదార, 1 స్పూన్ ఉప్పు, 2 స్పూన్స్ జీలకర్ర, 1 కోడి గుడ్డు, 200 గ్రా మైదా1/2 స్పూన్ బేకింగ్ పౌడర్

చేసే విధానం:

1) వెన్న, పంచదర, ఉప్పు కలిపి వెన్న కరిగి తెలిక అయ్యేదాక బీట్ చేయాలి. ఎగ్, జీలకర్ర కూడ వేసి కలపాలి. ఈ మిశ్రమానికి, మైద కొద్ది కొద్దిగ చేరుస్తు, పింది గట్టిపడకుండ మెల్లిగ మ్రుదువుగ కలపాలి.

2) మిశ్రమాన్ని 15 నిమిషాలు చల్లారనివ్వాలి.

3) ఓవెన్ ని 180 డిగ్రీస్ దగ్గర ముందుగానె వేడి చేయాలి.

4) బేకింగ్ ట్రేకి వెన్న పూసి వుంచాలి.

5) పిందిని మందంగా పెద్దగా వత్తుకుని, కుకీ సైజ్ లో వున్న ఏదైన మూతతో, కుకీస్ కుట్ చేసి, ట్రే మీద అన్ని పేర్చి పైన మల్లి కొద్దిగ జీలకర్ర జల్లాలి.

6) 12-14 నిమిషాలు ఓవెన్లో బేక్ చేయాలి.
ప్రిపరేషన్ టైం : 20 నిమిషాలు.

ఇంపార్టంట్: నీళ్ళు వాడకుదదు, ఓవెన్ టెంపరేచర్, ఓవెన్ పవర్ని బట్టి సరి చేసుకోవాలి.

భయం గుప్పెట్లో మనం

2010-10-01T12:18:00.000+05:30

మనం భారతీయులం అతి పెద్ద ప్రజాస్వామ్య దేశం లో పుట్టాము, మన పూర్వికులు చాలా కష్టాలు పడ్డారు, ఆంగ్లేయొలు వచ్చి మనని ౨౦౦ ఏళ్ళకుపైగా పరిపాలించారు, మహాత్ముని పుణ్యమా అని వచ్చిన స్వాతంత్ర్యాన్ని, మితి మీరిన స్వేచ్చగా అనుభవిస్తూ ఎవరికి వాళ్ళు మా ఇష్టం, మా మతం, మా ప్రాంతం , మా భాష అంటూ విభజించాలని ఎవరికి వాళ్ళు అధిపత్య ధోరణి ప్రదర్శిస్తున్నారు,

దేశాన్ని అల్లకల్లోలం చేస్తున్నారు, అయోధ్య లో రామమందిరాన్ని కట్టించమని రాములవారు అడిగారా, రక్తపుటేరులు పారించి శవాల గుట్టలమీద మసీదు కూలగొట్టి రామ మందిరం కట్టారు, ఈ రోజు దేశమంతా భయం గుప్పెట్లో వుంది,
నీ పక్కవాడే నీకు శత్రువు ఐపోతాడు, హిందు ముస్లిమ్ భాయి భాయి నినాదమ్ మంట కలుస్తుంది, బెటాలియన్ల కొద్దీ పోలిసులు మీరు తప్పకుండా కొట్టుకోండి, అని చెప్పకనే చెప్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది,

ఇది తెల్లారితే కె సి ఆర్ బెదిరిస్తున్నాడు, డిసెంబర్ తరువాత అటు చీమని ఇటు కూడా కదలనివ్వనని, అంతర్యుద్దం తప్పదని, సామాన్య ప్రజలకి పొద్దున లేస్తే బ్రతుకు బండి నడిపించడానికి ఎన్నో సమస్యలు, ఒక వైపు ధరలు ఇంకో వైపు వరదలు, తెల్లారితే పాలు దొరకవు నీళ్ళు రావు, కూరల ధరలకి రెక్కలొచ్చాయి, ఎలారా భగవంతుడా రోజు గడిచేది అని బ్రతుకుబండి లాగే సామాన్యులకి రోజుకో అదనపు సమస్య, చదువుకోమని పట్నం పంపించిన కొడుకు తెలంగాణా కోసం శవమై పోయాడని తెలిసిన తల్లి తండ్రులకి ఈ సో కాల్డ్ రాజకీయనాయకులు ఏం న్యాయం చేయగలరు.

ఎట్టకేలకు న్యాయమూర్తులు సమన్యాయం తీర్పు ఇచ్చారు, అలాగే తెలంగాణా విషయం లో కూడా సరైన న్యాయాన్ని జరిపించగలిగిన శక్తి శ్రీ క్రిష్ణ కమిటీకి వుండాలని దానికి ప్రజలందరు కట్టుబడి వుండాలని, ఈ భయం నీడ నుండి బయట పడీ పిల్లలందరు చక్కగా చదువుకోవాలని ఆశిద్దాం.

భారతి

మరువలేని రోజులు మరల రాని రోజులు

2010-09-28T13:41:00.002+05:30

గుర్తుకొస్తున్నాయి అంటు ఏమైనా రాయాలంటే, గూడంటే గూడూ కాడు మేడంటే మేడా కాదు పదిలంగా అల్లుకున్న పొదరిల్లు మాది అనే పాట కి ప్రతిరూపం మా ఇల్లు, నిజంగా పొదరిల్లు మాదిరే ఇంటి ముందు పందిరి వుండెది, సన్నజాజులు రాధామనొహరాలు మాధవిలత కలగలిపి అల్లుకున్న పందిరి, ఇంక అమ్మ పెంచిన తోట గులాబీలు లిల్లీలు మల్లెలు, వీటన్నింటితో పాటు మేము ముగ్గురం అమ్మాయిలం కలిసి పెరిగాం.

అతి గారాబం చేసే నాన్న, అదుపులో పెంచాలని చూసే అమ్మ, కస్టమంటే తెలియకుండా ఎప్పుడు పెరిగిపోయమో కాలానికే కాని మాకు తెలియదు,ముగ్గురం చాలా ఫొడవుగా వుండటం తో ఎంతో పెద్దవాళ్ళమైపొయామని భావించే వాళ్ళు అందరు.

అమ్మ పెద్దమ్మ వాళ్ళ ఇంటికి ముగ్గురిని వదిలేసి వెళ్ళేది. అప్పుడొచ్చేది కొట్టుకునే స్వేచ్చ అందరి గిల్లికజ్జాలూ తీరేలా కొట్టేసుకుని అమ్మొచ్చేసరికి గప్ చిప్ ఐపోయేవాళ్ళం, ఇక్కడొ విషయమేంటంటె మా చిన్ని రాక్షసి మాత్రం దెబ్బలాటలో గొంతు పెంచి ఏడ్చి చీమిడి ముక్కుతో దుబ్బు తలతో నాన్న పనిచేసే మిల్లు పక్కనే వుండటం తో నాన్న దగ్గరికి వెల్తా అని పరిగెత్తేది, ఇంక తనని పట్టుకుని బ్రతిమిలాడి ఎంత చేసినా
అమ్మొచ్చే దాకా ఏడుస్తూనే వుండేది ఇంకేముంది అమ్మతో అందరికి పడెవి తన్నులు,ఐనా అల్లరి మానేవాళ్ళమా.

ఎప్పుడూ ఆటలే పక్కన వెంకట లక్ష్మి ఆంటి పిల్లలు ముగ్గురు మేము మొత్తం ఆరుగురితో పెరడంతా హోరెత్తిపోయేది, ఎప్పుడు పెద్దవాళ్ళ్మయ్యామో తెలియదు, ఒకరోజు హటాత్తుగా నేను ఇంటికొచ్చే సరికి ఇంట్లొ ఎవరో కూర్చుని వున్నారు ఆ అంటు నోరు తెరుచుకు వెళ్ళిన నాకు అతనే పెళ్ళికొడుకు వారం రోజుల్లో నీ పెళ్ళి అని చెప్పారు, దాంతో బలవంతంగా బాల్యానికి గుడ్ బై చెప్పి హైదరాబాద్ వచ్చిపడ్డాను.

కొసమెరుపేంటో చెప్పాలా మా చిన్నికి ఇంకో బుల్లి రాక్షసి పుట్టి అచ్చు తను ఏడ్చినట్లే పెద్ద గొంతుకేసుకుని ఏడుస్తూ తను మామీద ఎలా సాగించుకునేదో అచ్చు తనమీద అలా సాగించుకుంటుంది హి హి హి.

భారతి

వినాయక నిమజ్జనం

2010-09-20T15:54:00.003+05:30

వినాయకుడు నేను అంత్యంత భక్తి శ్రద్దలతో కొలిచే దేముడు, వినాయక చవితి వచ్చేంత వరకు గణేషుని ప్రతిష్టించి పిల్లలతో ఫూజ చేయించేంత వరకు చాలా బాగుంటుంది,

తరువాతే ప్రారంభమవుతుంది అసలు కథ వినాయకుడి కథ కన్నా వింతైనది వూరంతా వినాయకులే గణేషుని పేరుతో చందాలు వసూలు చేసి రోడ్డుకి అడ్డంగా పందిరేసి ప్రతిష్టించడం వరకు పర్లేదు, పొద్దున్నే మంత్రాలు బాగానే వినిపిస్తాయి. తరువాత మొదలవుతుంది సినెమా పాటల గోల అవి దాటామా,మూడో రోజు నుండి నిమజ్జనం పేరుతో జరిగే తంతు,

చావు డప్పులతో పిచ్చి గెంతులతో బాగ తాగేసి వూగిపోయే కుర్రకారుని చూసి భగవంతుడు ఎలా ఓర్చుకుంటున్నాడా అనిపిస్తుంది.

రాత్రంతా డప్పుల గోలే చిన్న పిల్లలు బి పి వున్న పెద్దవాళ్ళు పడే అవస్థ అంతా ఇంతా కాదు. ఇది వరకు మూడో రోజు పదో రోజు అని వుండెవి ఇప్పుడు ప్రతిరోజు నిమజ్జనమే.

ఒకరికి మించి ఒకరు పెట్టే విగ్రహాలు కొండంత దేముడికి కొండంత పూజ చేయగలమా, ఎందుకు ఎటికేడు విగ్రహాల సంఖ్య సైజు పెంచేస్తున్నారు.

పర్యావరణం కాలుష్యమమై పోతుంది, ఈ పెద్ద విగ్రహాల
వెల్లువలో జలమంతా కాలుష్యమమై పోతుంది,దెముడు భక్తితో పూజించమన్నాడు, అంతే కాని కాలుష్య సారంలొ ముంచమన్నడా.

ఫెద్ద విగ్రహాల తయారి నిషేదించాలంటె వాటి తయారీ లో ఎందరో బ్రతుకుతున్నారని నిస్సహయత ప్రదర్శిస్తుంది ప్రభుత్వం.
మనం మారాలి మన పిల్లలని మార్చాలి నిజమైన భక్తి ష్రద్దలంటె ఎంటొ వారికి నేర్పించాలి

ఏటా జరిగే నిమజ్జనాలలో పెద్ద విగ్రహాలతో పాటు నీట మునిగి చనిపోయే యువకుల తల్లిదండ్రుల మనశ్శాంతికై గణేషుని ప్రార్దిస్తూ, ఈ ఏడాది అపశ్రుతులు జరగొద్దని ఆశిస్తూ,

భారతి

శ్రీ అరబిందో తన భార్య మృణాళినికి రాసిన లేఖలోని కొన్ని అంశాలు

2010-08-17T10:00:00.000+05:30

ఆగుస్ట్ 15 అరబిందో జన్మదినం సందర్భంగా ఆయన రాసిన ఒక లేఖ.
ఆ మధ్య, శ్రీ అరబిందో తన భార్య మృణాళినికి రాసిన ఒక లేఖ చదవటం జరిగింది. అరబిందో, మృణాళినిల పయనం చివరి వరకు సాగలేదు. ఎన్నో విబేధాలు ఉండేవట. ఒక వైపు అరబిందో అందరిని స్వాతంత్రోద్యమం వైపు, భారత దేశపు వేదాంతం, ఆద్యాత్మికత వైపు మళ్ళిస్తూ ఉంటే, మృణాళని తన భర్తని ఎవరో కొందరు తప్పు దోవలో నడిపిస్తున్నారు అని అనుకునేదట. ఆమె సహకారం కోసం అరబిందో చాల ప్రయత్నమే చేసారని నాకు ఈ లేఖ చదివాక అనిపించింది. అరబిందో ధర్మంలో ఆమె పాలు పంచుకోకపోవటం విషాదమే. బెంగాలి లేఖని ఆంగ్లంలోకి తర్జుమా చేసారు. ఆ లేఖ కొంచెం సుధీర్గమే అందులో నాకు మరీ నచ్చిన కొన్ని అంశాలు తెలుగులో ఇక్కడ మీ కోసం.

30 ఆగస్ట్ 1905,

ప్రియమైన మృణాళినికి,
మీ తల్లితండ్రులు మరోసారి అదే బాధలోకి జారటం నాకు విశాదం కలిగించింది. వారి ఏ పుత్రుడు చనిపోయినారో నీవు తెలుపలేదు. బాధ వచ్చినప్పుడు చేయగలిగింది మాత్రం ఏముంది? ఈ ప్రపంచంలో, నీవు సంతోషాన్ని కోరుకున్నప్పుడల్లా, బాధే ఎదురవుతుంది, ఆ బాధ ఎల్ల వేళల సంతోషం కోసం ప్రాకులాడుతునే ఉంటుంది. నిర్మలమైన హృదయంతో, సంతోషాన్ని, బాధని, దేవుని పాదాల దగ్గర పెట్టటం ఒకటే మార్గం.ఈ పాటికే నీకు తెలిసి ఉంటుంది, ఎలాంటి విధి గల వ్యక్తితో నీ జీవితం ముడిపడి ఉందో. నేను ఈ దేశంలో ప్రస్తుతం ఉన్న ప్రజలలోకి భిన్నమైన వాడినని, నాకు అందరిలాంటి ఆచరణ, ఆలోచన సరళి, మనస్తత్వం లేదని, నా జీవిత ధ్యేయం వేరని. విలక్షణమైన భావాలు, అసాధారణమైన లక్ష్యం, నిర్దేశపూర్వకమైన ఉద్దేశాలు ఉన్న నన్ను అందరు పిచ్చివాడు అనుకుంటారు. ఆ పిచ్చితనమే విజయం సాధించిన రోజు, ఇంకా దాన్ని పిచ్చితనం అనరు, గొప్ప జ్ఞాని అంటారు. కానీ ఎంతమంది విజయాన్ని చూడగలరు? వెయ్యిలో ఐదారుగురు అసాధారణమైన వాళ్ళు ఉంటారు. ఆ ఐదారుగురిలో ఒకరు విజయం సాధించాగలరేమో.

ఆడవారి అంచనాలన్నీ, ప్రపంచీకరమైన సుఖ సంతోశాలతోనే బంధించి ఉంటాయి. నాలాంటి పిచ్చి వాళ్ళు భార్యని సంతోష పెట్టలేరు. పైగా దుఃఖాన్ని కలిగిస్తారు. ఈ కష్టాన్ని, మహర్షులు ఒక ఉపదేశంతో పరిష్కరించారు. అదే 'పతియే పరమ గురువు' . భర్త ధర్మాచరణలో భార్య పాలుపంచుకుని, అతని సంతోషంలో సంతోషాన్ని, దుఃఖంలో దుఃఖాన్ని పొందగలగాలి. కార్యాచరణకి సహాయపడి, ఉత్సాహ పరచగలగాలి. ఈ పిచ్చి వాడితో నీ పెళ్లి పూర్వ జన్మ కర్మ ఫలం అయ్యి ఉంటుంది. విధితో ఒప్పందం కుదుర్చు కోవటం మంచిది. కానీ ఎలాంటి ఒప్పందాన్ని ఎన్నుకుంటావు? అందరిలానే నీవు కూడా నన్ను పిచ్చివాడు అనుకుని తప్పుకుంటావా? పిచ్చివాడు బలవంతుడు, తను ఎంచుకున్న దారిలోనే పరిగేడతాడు. నువ్వు ఆపలేవు. అందుకని ఏడుస్తూ ఒక మూల కుర్చుంటావా? లేక ఈ పిచ్చివాడితో పాటు పరిగెత్తుతావ? కళ్ళులేని రాజుగారి భార్య కళ్ళకి గంతలు కట్టుకున్నట్లు, నీవు ఈ పిచ్చివానికి ఒక పిచ్చి భార్యగా ఉండగలవా?

నా పిచ్చి మూడు విధాలు. మొదటిది, నా విజయాలు, విజ్ఞానం, ఉన్నత విద్య, సంపద అన్నీ దేవుడివే, నా అవసరాలకు సరిపడా వాడుకుని మిగితావి ఆయనకీ తిరిగి ఇచ్చేయాలి. పశువులు కూడా పొట్ట నింపుకోవటానికి, కుంటుంబ అవసరాలు తీర్చటానికే కష్టపడుతాయి. నాకు నేను ఒక పశువులాగా, ఒక దొంగలాగ అనిపిస్తున్నాను. దేవుడికి ఇవ్వటం అంటే, మంచి పనులు చేయటమే. ఇతరులకి సహాయపడటం ఒక పవిత్ర కర్మ. శరణు అన్నవాళ్ళని కాపాడటం అంతకన్నా గొప్ప కర్మ. తోడబుట్టిన వాళ్ళకి సహాయం చేయటం ఒకటే కాదు, దేశమంతా నా తోడబుట్టిన వాళ్ళే. నీవేమంటావు ? నాతో వస్తావా? నా ఆశయాన్ని పంచుకుంటావా? మనం ఎంతవరకి అవసరమో అంతే వాడుకుని మిగితాది దేవుడికి ఇద్దాము. నీనేమి అభివృద్ధి చెందలేదని నీవు అంటుంటావు. ఇప్పుడు అభివృద్దికి ఒక దోవ చెప్తున్నాను. ఆ దోవలో నీవొస్తావా?

నా రెండో పిచ్చితనం ఈ మధ్య నన్ను కట్టిపడేస్తోంది, అదేంటంటే, ఏదో ఒకరకంగా నాకు ఆ భగవంతుని ప్రత్యక్ష దర్శనం కలుగుతోంది. ఈ రోజుల్లో మతమనేది సమయం సందర్భం లేకుండా దైవ స్మరణం చేయటం లేదా అందరిలో దైవ ప్రార్థన చేయటం లేదా దేవుని పట్ల బాహాటంగా భక్తీ శ్రద్దలు చూపటం వరకే పరిమితం. నాకు ఇవేమీ ఒద్దు. దైవమంటూ ఉంటే, ఆయన ఉనికిని అనుభవించే మార్గం కూడా ఉంటుంది. ఎంత కష్టమైనా అదే మార్గంలో వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఈ మార్గంలోకి నిన్ను తెచ్చుకోవాలని ఉంది. ఎవరు నిన్ను ఇందులోకి లాగాలేరు. ని ఇష్టపూర్వకంగా నీవే రాగాలగాలి.

నాకున్న మూడో పిచ్చితనం, అందరు దేశాన్నిమైదానాలు, అడవులు, కొండలు, నదులు ఉన్న ఒక ప్రదేశంగా చూస్తే నేను మాత్రం తల్లిగా ఆరాధించి పూజిస్తాను. రాక్షసులు రొమ్ముపై కూర్చుని తల్లి రక్తాన్ని పీలుస్తుంటే, ఏ కొడుకైనా ఏమి చేస్తాడు? తీరిగ్గా కూర్చుని, భోంచేసి, ఆనందిస్తూ గడుపుతాడా లేక తల్లిని విడిపించటానికి ప్రయత్నం చేస్తాడా? నాకు తెలుసు, ఈ దిగజారిన జాతిని విడిపించగల బలం నాలో ఉందని. అది కండబలం కాదు. నా విజ్ఞాన బలం.

భార్య అంటే శక్తి, భర్తకి ఉన్న బలం. నీ దయతో ఆ బలాన్ని రెట్టింపు చేస్తావా లేక నాతొ విభేదిస్తావా? నీవంటావేమొ, గొప్ప విషయాలతో నాలాంటి సాధారణ మహిళ చేయగలిగింది ఏముంది, నాకంతటి బలము, తెలివి ఎక్కడివి, ఆలోచించటానికే భయంగా ఉందని. కానీ దానికి మార్గం ఉంది. దైవాన్ని శరణు వేడుకో భయం తేలిపోతుంది. చుట్టుపక్కల వాళ్ళ మాటలేవి వినకుండా, కేవలం నా ఒక్కడి మాటలే వింటే, నా శక్తి నంతా నీకు ఇస్తాను. దానితో నా శక్తి తరిగిపోదు పైగా రెట్టింపు అవుతుంది. నీలో ఒక లోపం వుంది. ఎవరు ఏది చెప్పినా వినేస్తావు. అది నీ మెదడుని విశ్రాంతి తీసుకొనివ్వదు. నీ విజ్ఞానం పెరగనివ్వదు, పని మీద శ్రద్ధ నిలుపనీయదు. ఒకరి మాట విని జ్ఞానాన్ని పెంపుచేసుకో, మారిన ఆలోచనలతో ఏకాగ్రత సాధించి, ఒక ఉద్దేశ్యాన్ని ఏర్పరచుకుని దాన్ని సాదించటం కోసం పని చేయి. ఇంకో లోపం వుంది, అది ఒక్క నీలోకాదు, ప్రజలందరిలో ఉన్నది. మతం, మానవత్వం, ఉన్నత ఆశయాలు, దేశ విముక్తి లాంటి తీవ్రమైన విషయాల గురించి వినే శక్తి లేదు. ఈ విషయాలన్నీహాస్యాస్పదం అనుకుంటారు. ఇలాంటి ప్రవర్తనని స్థిరమైన ఆలోచనతో వ్యతిరేకించాలి. ఒకసారి ఆలోచించటం మొదలు పెడితే, నీ నిజ ప్రవర్తన వికసిస్తుంది. సహజంగానే, వేరే వాళ్లకి సహాయం చేయటానికి, త్యాగానికి ముందుకు వస్తావు. ఇంకో లోపం కూడా వుంది, నీ మెదడుకి శక్తి లేదు. అది దేవుణ్ణి ఆరాదిస్తే వస్తుంది. ఇవన్ని నేను నీతో చెప్పాలనుకున్నాను. నీవు ఎవరికీ చెప్పొద్దు. నిశబ్దంగా నేను చెప్పిన వాటి గురించి ఆలోచించు. 'నా భర్త దారికి నేను ఆటంకం కాకూడదు, తనకి సహాయకురాలిగా, ఒక వాహకంగా నేను మారాలి' అని దేవునికి నీవు రోజు ప్రార్థన చెయగలవా?

నీ వాడు.

కొన్ని ఇంటర్వ్యూ ప్రశ్నలు మరీ చిర్రెత్తిస్తున్నాయా?

2010-07-24T00:51:00.006+05:30

సాఫ్ట్ వేర్ రంగంలో, అందులో కన్సల్టింగ్ రంగంలో ఇలాంటి ప్రశ్నలు ఈ మధ్య నన్ను భలే చిరాకు తెప్పించాయి

1) ప్రస్తుత ఉద్యోగాన్ని ఎందుకు వదలాలని అనుకుంటున్నావు?
మనసులో సమాధానం: ఎక్కువ జీతం కోసం లేదా ప్రాజెక్ట్ అయిపోయింది ఇంకొకటి వెతుక్కోవాలి కాబట్టి లేద ఇంటికి దగ్గరలో వుంది కాబట్టి.
చెప్పాల్సిన సమాధానం:పాత ఉద్యోగం చాలా బాగుంటుంది కాకాపోతే నా పరిఙానం పూర్తిగా వినియోగ పడటం లేదు. చేస్తున్న పని చాలెంజింగా లేదు.

2) మా కంపనీలోనే ఎందుకు చేరాలనుకుంటున్నావు?
మనసులో సమాధానం: ఈ కంపని ఇంటెర్వ్యూ కి పిలిచింది కాబట్టి, ఇంకా వెరే కంపనీ ఇంటెర్వ్యూల కోసం వేచి వుండే ఓపిక లేదు కబట్టి. ఇదే కంపనీలో చేరాలని చిన్నప్పటి నుంచి నేనెమి కలగనలేదు. నాకంటు ఒక గుర్తింపు కోసం లేదా జాబ్ సెక్యూరిటి కోసం అని చెప్తే ఉద్యోగం రానట్లే మిగితా అన్నీ బాగా చేప్పినా కూడా.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: ఈ కంపనీలో చేరటం నా కల. ప్రస్తుత నా అనుభవాన్ని ఈ కంపనీతో పంచుకుని, ఈ కంపనీ నేర్పించే మరెన్నో విశాయలని ఆకళింపు చేసుకుని కంపనీ విజయాలలో నేను పాలుపంచుకోవలనుకుంటున్నాను.

3)నీ బాస్ ఎలా ఉంటే నీ కిష్టం?
మనసులో మాట: పనిచ్చి చేసేదాక వెనకాల పడకునుండ వుంటే చాలు. ఓవర్ టైం చేయమనకుండా వుంటే చాలు. డిటెక్టివ్ లాగా నేను ఎప్పుడు యే పని చేస్తున్నానా అని గమనించకుండా ఉంటే చాలు.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: మానేజర్ సహకారపూర్వకంగా వుంటే బాగుంటుంది. నేను ఇప్పటి వరకు పని చేసిన మానేజర్లు అందరు అలాగే వున్నారు. వారితో కలిసి పనిచేయటం నా అద్రుష్టం.

4) నీకు అనలిటికల్ స్కిల్స్ వున్నాయని నువ్వెలా చెప్పగలవు?
మనసులో మాట: అనలిటికల్ స్కిల్స్ వుండి వుంటే ఈ ప్రశ్న అడుగుతరాని ముందుగానే అనలైజ్ చేసి సామాధానం వెతుక్కుని పెట్టుకోవడం జరిగేది.
చెప్పాల్సిన సమాధానం. ఒక క్లిష్ట తరమైన సమస్యని మన అనాలిసిస్ ఉపయోగించి ఎలా పరిష్కారం చేసమో చెప్పాల్సి వుంటుంది తడుముకోకుండా.

5) ఇప్పటివరకు సాధించిన వాటిల్లో గొప్పది ఏది?
మనసులో మాట: నేనేమైనా సైంటిస్ట్ నా ఎదో కొత్త విశయాన్ని కనిపెట్టి ఇది సాదించాను అనుకోటానికి? రోజు వారి ఉద్యోగం చేయటము సాధించటమేన? వెనకట ఎవరో నేను ఇష్టపడ్డ అమ్మయిని చాలా కష్టపడి పెళ్ళి చేసుకున్నా అదే గొప్ప అచీవ్ మెంట్ అన్నాడట.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: ఎప్పుడు డెడ్ లైన్ దాటకుండా వర్క్ కంప్లీట్ చేయటం.

6) పని వేళ తరువాత నువ్వేమి చేస్తు ఉంటావు?
మనసులో మాట: ఏమి చేస్తాం వంట చేస్తాం పిల్లా పాపకి ఙానం నూరిపొస్తా ఉంటాం. కాస్తా టీవి, కాస్త న్యూస్ పేపర్లు.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: నేను పని చేస్తున్న టెక్నాలజి కి సంభందించిన అన్ని విశయాలు, వాటి అభివ్రుద్ది గురించి చదువుతూ ఉంటాను, వాటి గురించి బ్లాగ్ ద్వార అందరికి తెలియచేస్తూ వుంటాను. ఎనర్జీ ఇంకా స్త్రెంత్ కోసం ఆటలు వ్యాయం చేస్తూ వుంటాను.

7) మేము నీకు జాబ్ ఆఫర్ ఎందుకు ఇవ్వాలి?
మనసలో సమధానం: ఊరికే ఎమైనా ఇస్తున్నావా, పని వుంది, పని చేసె వాళ్ళు కావలి కాబట్టి ఇస్తున్నవు.
చెప్పల్సినా సమాధానం: నాకు ఈ వుద్యోగానికి కావల్సిన అర్హతలు, అరిఙానం, అనుభవం అన్ని వున్నాయి ముఖ్యంగా ఈ వుద్యోగం మీద నాకు ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ మరి ఇంకా నన్ను నేను నిరూపించుకోవలన్న తపన నాకు వుంది కనుక.

రాయాలి కాని పెద్ద లిస్టే వుంది నా దగ్గర. రాత్రి నేను, మా ఙాన పెసూన ఇవే విశయాలు మాట్లాడుకున్నాం. ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్న వాళ్ళు హిపోక్రసీని పెంచుతున్నారు ఇలాంటి ప్రశ్నలు వేసి అనేది తన వాదన. ఇంటెర్వ్యూకి అటెండ్ అయిన అభ్యర్థి తనకేంటి అనేది చూసుకున్నా, కంపనీకి మనం ఏమి ఇవ్వగలం అనేది కూడా అలోచించాలి అందుకే అలాంటి ప్రశ్నలు వేస్తారు అని నేను చెప్తా వచ్చాను. ఇదే లౌక్యానికి, ముక్కుసూటితనానికి ఉన్న తేడా.

ఐ.ఎ.యస్. అభ్యర్థుల ఇంటర్వ్యూ ప్రశ్నలు మరీ కష్టంగా వుంటాయి. అలాంటి వాటికన్నీ ఎంతో ప్రిపేర్ అయి, సెలక్ట్ అయి, వాటిని ఇంటర్వ్యూలకే పరిమతం చేసి, నిజ జీవితంలో స్థానం ఇవ్వరు. మరి అప్పుడు హిపోక్రసీనా, లౌక్యమా మీరే తేల్చుకోండి.

--విజయ

సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్

2010-06-26T10:23:00.007+05:30

సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్ అంటే ఎంటో అనుకునేదాన్ని ఈ రోజు భోజనాల టైంలో వెంకట్ నాకు ఈ కింది విషయాలు చెప్పే వరకు. వెంకట్ సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్ వేసిన విషయంబెట్టిదనిన..

సీన్ 1)

వెంకట్ ఫ్లైట్ లో పక్క సీటు లేడి, ఓ చిన్న కాగితం ముక్క మీద రాసిన రెండు పారాగ్రాఫ్లని మళ్ళీ మళ్ళీ చాలా సేపు చదివేస్తుంటే, ఉత్కంట భరించలేని వెంకట్, మీరు చదివేది ఏమిటి, అది అంత ఇంటెరిస్టింగా ఉందా అని అడిగేసాడు. ఆ పక్కావిడ, ఇంటెరెస్టింగ్ ఏమి కాదు, ఇది నా ప్రొఫెషన్ అని చెప్పింది అట. మరో సారి ఉత్కంట భరించలేని వెంకట్ ఏంటండి ఆ ప్రొఫెషన్ అని మళ్ళీ ప్రశ్న వేసాడట. నేను F.B.I. కి పని చేస్తాను. హాండ్ రైటింగ్ చదివి మనుషుల మనస్తత్వాలని తెలుసుకోవటమే నా పని అని చెప్పాక. వెంకట్ మరో ప్రశ్న వేయలేదట.

సీన్ 2)

వెంకట్ రూం మేట్ గా వచ్చిన ఒక పెద్దాయన. అయనతో కలిసి డ్రైవ్ చేస్తూ వెంకట్ టయోట లెక్షస్ కారు 'ఆటో క్రూస్ ' గురించి వివరిస్తూ కారుని 'ఆటో క్రూస్ ' లో పెట్టెస్తే, ముందు ఉన్న కారు వేగాన్ని బట్టి, కారు వేగాన్ని సవరించుకుంటూ, అవసరమైన చోట స్లో డౌన్ చేసుకునే టెక్నాలజితో పని చేస్తుంది అని చెప్పుకొచ్చాడట. అంథ విన్న పెద్దయన. అవును నేను జపాన్లో ఆ టెక్నాలజి డెవలప్మెంట్ మీద చాలా ఏళ్ళు పనిచేసాను అని చెప్పే సరికి వెంకట్ మారు మాట్లడలేదట.

ఈ రెండు సంగతులు విన్నాక, ఎవరితో ఎదైనా మాట్లాడెటప్పుడు, సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్ వేస్తున్నామేమో ఒకసారి అలోచించి మాట్లాడాలేమో అనుకున్నాను నేను.

--విజయ

రెప్పచాటు స్వప్నం

2010-06-03T17:16:00.002+05:30

చాలా సంవత్సరాల క్రితం నేను 'రెప్పచాటు స్వప్నం' అనే చైన్ సీరియల్ ఒకటి రాసాను, ఆంధ్రభూమి వీక్లీ లో, మొదటిభాగం నేను రాస్తే మిగితా భాగాలన్ని సాహితి మిత్రులందరు రాసారు, ఆ రోజుల్లొ ఆ విధానం చాలా విజయవంతం ఐంది. అలా సాహిత్య అభిలాష వున్న వాళ్ళు ఇప్పుడు నాలాగే బ్లాగు కూడా తప్పక రాస్తూ వుంటారని వూహిస్తున్నాను, ఎవరైన వుంటే చెప్పండి ప్లీస్. సాహిత్య అభిలాష వున్నవాళ్ళు ఖాళీగా వుండలెరు ఎదో ఒక విధంగా సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదిస్థు వుంటారని ఆ రోజు భరణి కాంప్లెక్స్ లో కలిసిన మిత్రులెవరైనా వున్నారేమో అని నా ఆశ, ఉండి ఉంటె రిప్లై ఇవ్వండి బ్లాగులో కూడా అందరం కలిసి అలాంటిదేమైనా రాయాలని వుంది ఏమంటారు .

భారతి నాదెళ్ళ

గాన పెసూన - వాహన చోదకం

2010-05-20T11:42:00.004+05:30

మా గానపెసూన చిన్నతనంలో, తల్లితండ్రులు పిల్లల్ని ఫోటో స్టూడియోకి తీసుకేళ్ళి కీలు గుర్రం ఎక్కించ్చి ఫోటోలు తీపించేవారు. ఎవరి ఇళ్ళల్లో చూసినా పిల్లో, పిల్లవాడో కీలు గుర్రం మీద ఎక్కిన ఫోటో తప్పనిసరిగా ఉండేది. అలాగే మా ఇంట్లో మా గానపెసూన కీలు గుర్రం ఎక్కిన ఫోటో ఉండేది. ఎందుకో తెలియదు కాని మా నాన్నారు నన్ను, మా చిన్నక్కని కీలు గుర్రం ఎక్కించి ఫోటో తీపించలేదు. కీలు గుర్రం ఫోటోలంటే బోర్ కొట్టేసి అలా మమ్మల్ని ఫోటో తీయనందుకు నేను, మా చిన్నక్క తెగ సంతోషపడుతూంటే, మా గానపెసూన మాత్రం కీలు గుర్రం ఎక్కిన రాకుమారిలా తెగ ఆనందపడిపోయేది. మా ఇద్దరికేమో దుబ్బు లాంటి జుట్టు వేసుకుని, పెద్ద కళ్ళు పెట్టుకుని, పళ్ళు బిగబెట్టేసి, కీలు గుర్రం ఎక్కిన రాకాసిలా కనిపించేది. అలా కీలు గుర్రంతో మొదలైన గానపెసూన వాహన చోదకం ఇప్పటివరకు ఎలా కొనసాగుతోందో తెలియచెప్పాల్సిందే.

గానపెసూనని, చిన్నప్పుడంతా దూరం నడవలేదని, మంచి బడిలో వేయకుండా ఇంటి పక్కనే ఉన్న తురక మాస్టారు కాని బడిలో వేసారు మా నాన్నారు. తనే తురక మాస్టారుకి తెలుగు పాటలు చెప్పేసి వచ్చేది. తను వచ్చే వరకు నేను, మా చిన్నక్క బడి బయటే ఆడుకుంటూ ఒక్కోసారి గడ్డి పీకుతూ కూర్చునే వాళ్ళం. ఆ బడి ఎంతసేపు ఉండేది కాదు. అలా చిన్నప్పుడు మా గానపెసూన చదువుని అటక ఎక్కించారు మా నాన్నరు. ఆ తప్పు మళ్ళీ మా ఇద్దరిపట్ల చేయలేదు. వాహన చోదకం చేయకుండానే పదవ తరగతికి వచ్చేసింది. అప్పుడు నేను, మా చిన్నక్క 7వ తరగతి చదువుతున్నాం (నాకు తెలివి ఎక్కువ అయిపోయిందని గోల చేసి 6 చదవకుండానే 7 లోకి ప్రమోట్ చేపించుకున్నాను). మా చిన్నక్క నేను, మా నాన్నారి సైకిలుని తెగ తిప్పేసే వాళ్ళం. మా చిన్నక్క ఓ అడుగు ముందుకేసి, ఎవరు పెద్దగా నేర్పక పోయిన, తానే లూనా బండి నడపటం నేర్చేసుకుంది. తను నడపటం చూసి, గానపెసూన కూడా, ఒక రోజు లూనా పట్టుకుని బయలుదేరింది. అలా పట్టుకేళ్ళిందో లేదో ఇలా ఒక తురక పాదచారికి గుద్దేసింది. ఆయన, 'అల్లా దయతోని ఇవాళ నేను బతికిన, నాకు రేండు ఆడ పిల్లలున్నయ్, అన్యాయం జరుగుతుండే, దయవుంచి ఇంకెప్పుడు బండి నడపకు బేటీ " అని గానపెసూనని ప్రార్దించి మరీ వేళ్ళాడు. అతని ప్రార్థన మాహాత్యమో, లేక భయమే కలిగిందో, కొన్ని ఏళ్ళ వరకు గానపెసూన బండి మొహమే చూళ్ళేదు. హైదరాబాదులో ఉద్యోగం చేస్తున్నా కూడా పోలో మంటూ సిటీ బస్సులోనే వెళ్ళేది కాని ద్విచక్ర వాహనం నడిపే సాహసం ఎవరు ఎన్ని చెప్పినా చేయలేదు.
నేను అమెరికా వచ్చి కార్ కొనుక్కున్నాక, అప్పుడు కొంచెం చలనం కలిగి. ద్విచక్ర వాహనాన్ని దూరంగా పెట్టి, చతుచక్ర వాహనాన్ని నడపటానికి సిద్దపడి ఏనుగు లాంటి సెకండ్ హాండ్ మాటీజ్ లో ఎక్కి కూర్చుంది. దాన్ని ఎన్నో రకాలుగా డక్కా ముక్కీలు తినిపించి ఎలాగొలా డ్రైవింగ్ నేర్చుకుంది. చెప్పొద్దూ, ఆ కారు కి సొట్టలేని ప్రదేశం లేదు. ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్ ట్రాఫిక్లో నుంచి కారు పక్కకి జరపవమ్మ అని అంటే, నాకు జరపటం రావటం లేదు, నువ్వే జరిపి పెట్టు అన్న ఘనత మా గానపెసూనదే. తన ప్రయోగాలన్నిటికి, ఆ కారుని బాగానే వాడుకుని ఇప్పుడేమో కొత్త ఎర్ర కారు ఒకటి కొనుక్కుని మాటిజ్ ని మా నాన్నరి గుమ్మంలో పడేసి నన్ను చూడటనికి అమెరికా వచ్చింది. పడవలాంటి పెద్ద కారు కొనుక్కోకుండా బుల్లి బీమర్ కొనుక్కున్నావేంటి అని ఉన్నన్ని రోజులు నాతొ తగువేసుకుంది. అది కాక, నా కారు నడుపుతానని ఒకటే గోల. ఎక్కడ గుద్దేస్తుందో అని నాకు ఒకటే భయం. ఎలాగైతేనేమి ఒకరోజు నా కారు తిప్పేసింది. నీ బుల్లి బీమర్ ఏ మాత్రం బాగోలేదు, గోతిలో కూర్చున్నట్లుంది అని పెదవి విరిచేసి తాళం నా చేతిలో పెట్టేసింది. హమ్మయ్యా అని ఊపిరి తీసుకున్నాను నేను. ఆ మరుసటి రోజు బీచ్ కి తీసుకెళ్ళాను. అక్కడ ఊరికే ఉంటుందా? పారా సెయిలింగ్ చేస్తానని పారాచూట్ ఎక్కేసి, 'గాల్లో తేలినట్టుందే, గుండే పేలినట్టుందే' అంటు పాట ఎత్తుకుంది. ఆ తరువాత జెట్ స్కీయింగ్ కూడా చేస్తానంటు మొదలెట్టింది. అదేంటో జెట్ మాత్రం నా కన్నా తనే బాగా నడిపించి 'నువ్వు నాతో రా, తమాషాల్లో తేసుల్తా' అంటూ నాగార్జునాలా ఫీల్ అయిపోయింది. మేము దిగిన మోటెల్ వాళ్ళు సైకిళ్ళు అద్దెకిస్తున్నారు. నేను ఒకటి పట్టుకుని బీచ్ రోడ్ అంతా తిరిగేస్తూ వుంటే, నేనేమి తక్కువ కాదంటు తనూ ఒక సైకిలు పట్టుకుని నా వెనకే బయలుదేరి వెంటనే పడి కాలు నొప్పి తెచ్చుకుంది. నాకు నవ్వు ఆగలేదు తనకి రోషం ఆగలేదు.

ఆఫీసుకి పెద్ద పడవలాటి కారు బాగోదని చిన్న ఎర్ర కారు కొనుక్కుని తిరుగుతోంది. నేను ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు, ఆ కారులో నన్ను బాగానే తిప్పింది. హైదరాబాదు వాహన ప్రవాహాన్ని, అక్కడి పద్మవ్యూహాలని, అభిమన్యులని చూసి, నాకు కళ్ళు తిరిగిపోయి వెనక సీట్లో కూర్చున్నాను. పక్కవాళ్ళు గుద్దేస్తూ వెళ్తారని, సైడు మిర్రర్స్ మూసేసుకుని నడపటం నాకు భలే అశ్చర్యం కలిగింది. ంత్తానికి నన్ను బానే తిప్పింది కారులో. ఇవాళ ఫోన్ చేసినప్పుడు తన కారు దొంగలెత్తుకెళ్ళినట్లు కలవచ్చింది అని తను చెప్పటంతో, నాకు ఇదంతా రాయాలనిపించింది. పడవంత కారు కొనుక్కుని అది నడపటానికి రోద్ మీద ఖాళీ లేక, పార్కింగ్కి ప్లేస్ దొరకక, ఎన్ని అష్టకష్టాలు పడబోతోందో గానపెసూన అని అలోచిస్తున్నాను.

--విజయ

గానపెసూనాంబ - మా పెద్ద దూడ

2010-04-28T08:00:00.000+05:30

మా ఇంట్లో, మా గానపెసూనాంబకి, అప్పుడే పుట్టిన మా పెద్ద దూడకి మధ్య భలే అవినాభావ సంబంధం ఉండేది. ఒకరంటే ఒకరికి అవ్యాజమైన ప్రేమ. తన వెనకాలే మా చిన్నక్క, నేను ఉన్నాకూడా, మా పెద్ద దూడ మీద, గానపెసూనాంబకున్న సొదరి ప్రేమ తరగలేదు. మా పని బుడ్డాడు, గేదెల ఆలనా పాలనా చూసుకుంటా ఉంటే, మా పెద్ద దూడ పని మాత్రం తనే చూసుకునేది. ఆ తరువాత చిన్న దూడ పుట్టినా కూడా పాపం దాన్ని ఎవరు గారబం చేయలేదు. కనీసం మా పెద్ద దూడకి కట్టినట్లు కాలికి ఒక మువ్వ, మెళ్ళో ఒక చిన్న గంట కూడ ఎవరు కట్టలేదు. అయినా అది పాపం అమాయకపు చూపులతో భలే అందంగా ఉండేది. ఐతే మా చిన్న దూడ మగదట, అందుకని మా నాన్నారు ఎవరో వ్యవసాయదారునికి అమ్మేసారు దాన్ని. మేతకెళ్ళిన గేద, దాని దూడ ఒకోసారి ఇంటికి వచ్చేవి కావు. మా గానపెసూనాంబే వెతకటానికి వెళ్ళేది. అవి ఇంటికి రావటం మర్చిపోయి, కోటగట్టు దగ్గర చక్కగ గడ్డిమేస్తా ఉండేవి. మా పెద్ద దూడ, గానపెసూనాంబని చూడగానే, ఒంటికాలితో లగెత్తుకుంటూ, ఒకరకంగా పళ్ళికిలించుకుంటూ మరీ ఇంటికొచ్చేది. మా పెద్ద దూడంటే ఎంత ఇష్తమున్నా కూడా, అది పులుముకున్న బురదని మాత్రం గానపెసూనాంబ అస్సలు కడిగేది కాదు. మా చిన్నక్కకి, నాకు కొబ్బరి పీచు ఇచ్చి, తను నీళ్ళ పైపు పట్టుకుని నిలుచునేది. మాకు దొరికిందే చాన్స్ అని, దూడని ఆ తరువాత దాని తల్లిని కూడా బాగా రుద్దేసే వాళ్ళం, ఆ తరువాత మా అమ్మొచ్చి గానపెసూనాంబకి కొన్ని చీవాట్లేసి, కొబ్బరి పీచుతో కాకపోయినా, దానికి సరిసమానంగా బరకగా ఉండే సున్నిపిండితో మమ్ముల్నిద్దరిని తోమేసేది.

ఇలా మా గానపెసూనాంబ, మా పెద్ద దూడతో కాలక్షేపం చేస్తా ఉంటే, మా చిన్నక్కేమో కోళ్ళతో కాలక్షేపం చేసేది. పొద్దున్నే లేచి గంప కింద కోళ్ళని వదలటం, సాయంత్రం అయ్యేసరికి వాటన్నిటిని గంపకింద ముయ్యటం, అవి ఎక్కడెక్కడ గుడ్లు పెట్టాయో వెతుక్కుని తేవటం అన్ని తనే చేసేది. సాయంత్రం అయ్యిందంటే కోళ్ళ వెనకాల మా చిన్నక్క పరిగెట్టే చిత్రం చాలా పసందుగా ఉండేది. మా కళ్ళ ఎదుటే గుడ్లు, కోడి పిల్లలుగా అవటం చాలా అశ్చర్యంగా ఉండేది మా అక్కలకి. నాకు మాత్రం ఆడుకోటానికి కొత్త బొమ్మలు దొరికినట్లు సంతోషపడిపోయే దాన్ని. నాకు ఉహ తెలిసాక చేయలేదు కాని, అంతకు ముందు మాత్రం, కొడిపిల్లల్తో ఆడినంత సేపు ఆడి, ఆ తరువాత కొన్నిటిని తొక్కి, గొంతు పిసికేసేదాన్ని అని అమ్మ చెప్పేది. అందుకే అందరు నన్ను చిన్ని రాక్షసి అంటారు మరి. మా మవయ్య ఎప్పుడైనా మా ఇంటికి వస్తే, కోడిని కోసి మా అమ్మతో వండించుకునే వాడు. భోజనం ముందర కూర్చుని మా చిన్నక్క ఎందుకు ఏడ్చేదో మా కెవ్వరికి అర్థం అయ్యేది కాదు. చాల కోళ్ళు హతం అయ్యాక గాని చెప్పలేదు, తనకి, తన కోళ్ళని అలా కూరచేసేయటం బాధగా ఉందని. ఆ బాధతో తను చాలా ఏళ్ళు కోడి కూర ముట్టుకోలేదు.

మా అమ్మ వాకిలి చిమ్ముతూ, మా నాన్నరు గడ్డివాము దగ్గర, మా పని బుడ్డాడు గేదల దగ్గర, మా గానపెసూన దూడల దగ్గర, మా చిన్నక్క కోళ్ళ దగ్గర, పొద్దు పొద్దుటే పనిచేస్తూ ఉంటే, అరుగు మీద కూర్చుని వీళ్ళందరిని చూట్టం చాల బాగుండేది. పనులన్ని అయ్యాక, లోపలకెళ్ళి, పాలు, వెన్న, మీగడలు అమ్మకి తెలియకుండ నేను తింటా ఉంటే ఇంకా బాగుండేది. మా పెదనాన్నగారి బొత్తం నేను ఒకసారి మింగేస్తే, డాక్టరు రెండు రోజులు పచ్చి కోడుగుడ్డు తాగిస్తే అది విరోచనంలో జారిపోతుందని చెప్పారట. ఇక నేను ఎలాగు తాగుతున్నానని, ఇంట్లో గుడ్లు పుష్కలంగా ఉన్నాయని, మా అమ్మ, ఏకంగా ఏడదిపాటు నా చేత పచ్చిగుడ్డు తాగించేసింది. ఎంత అన్యాయమో కదా? దొంగచాటుగా తిన్న పాలు మీగడలే కాని, బలవంతంగా తాగిన పచ్చిగుడ్డ్లే కాని, నన్ను అడ్డంగా కాకుండా, నిలువుగా పెంచేసి, మా అమ్మ నన్ను, అడ్డ గాడిద అని కాకుండా, నిలువు గాడిద అని తిట్టేలా చేసాయి. అది నా విషాద గాధ ఐతే, మా చిన్నక్క పాలిట మా మావయ్య యమకింకరుడు. ఇక గానపెసూన దూడ చాలా ఏళ్ళే మా ఇంటిల్లిపాదికి పాలు ఇచ్చింది. జబ్బు చేస్తే దాన్ని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్తుంటే కంటతడి కూడా పెట్టుకుంది. ఆసుపత్రి నుంచి వచ్చి మా గానపెసూనాంబని చూస్తూ ప్రాణం విడిచింది. ఇక దానితో పాటే, మా ఇంట్లో పాడి అంతరించిపోయింది. అలాగే మా అనందాలకి కూడా గండిపడింది.

--విజయ

నేను నాతో పాటు నా కర్ఫ్యూ

2010-04-05T12:44:00.002+05:30

చాలా రోజులైంది నా బ్లాగు రాసి, రాద్దామనె అనుకుంటున్నా ఏం రాయాలో మెదడుకి అసలు అందుతేగా, సెక్యులరిజం లౌకికవాదం అని ఎన్ని సంవత్సరాల నుండి మనని మనం మభ్యపెట్టుకునే పదాలుగా మాత్రమే మిగిలిపోయాయి, కర్ఫ్యూ నీడలో పుట్టిన పాపాయికి భారత దేశంలో హైదరాబాదు లో పాలు ఎందుకు దొరకవో తెలుసా, పాలు లేక పాప ఏడ్చే ఏడుపుకి మనలో ఎవరి వద్దనైనా సమాధానం వుందా,ఎందుకు కొట్టుకుంటున్నారు ఎవరిని ఎవరు చంపుకుంటున్నారు,ఎవరు ఎవరిని రెచ్చకొడ్తే రెచ్చిపోయి సాటి మనిషి మీద కత్తి ఎత్తుతున్నారు, ఎవరో కుట్రలకి వీళ్ళు ఆయుధాలవుతున్నారు.

ఎందుకిదంతా జరుగుతుంది, మాయావతి కి డబ్బుల దండలు వస్తాయి, కాని ఆకలికి అలమటించే వాడికి సాయం చేయడానికి ఎక్కడా నిధులుండవు, సమస్యలే లేనట్లు సానియాషోయబ్ పెళ్ళి పెద్ధ సమస్య మన మీడీయాకి, అది మనకో గొప్ప న్యూస్, కాకపోతే ఏక్తా కపూర్ గారి ఆడవిలని సీరియల్స్ వుండనే వున్నాయి, అందులోనే మన సంస్కృతి చూసుకుంటూ బ్రతకడం అలవాటు చేసుకుంటున్నాం, మనం సగటు జీవులం తెల్లారిలేస్తే ఏ అరాచకానికి గురికాకుండా రోజు గడిస్తే భగవంతునికి ధన్యవాదాలు తెలుపుకుని తెలుపుకుని పడుకుని మళ్ళి పొద్దునజీవన పోరాటానికి సిద్దమవుతున్నాం.

ఏం చేద్దాం ఎవరి చేతుల్లొ వుంది మన పరిస్థితులు మార్చగలిగిన మంత్రదండం. నాకు జవాబు దొరకకే ఇన్ని రోజులు బ్లాగు రాయలేదు.

మీకేమైన తెలిస్తే చెప్పండి , ప్లీజ్

భారతి

సొగసు చూడతరమా

2010-03-04T14:05:00.004+05:30

మొన్న శివరాత్రికి రాజమండ్రి చూడ్డానికి వెళ్ళాను, కొనసీమ అందాలు ఇప్పటికే అందరు వర్ణించి వున్నారు, నా కళ్ళతో కూడా ఒకసారి మీ అందరికి చూపిద్దామని, కడియపులంక పూల అందాలని ఆస్వాదిస్తూ ర్యాలి, దిండి రిసార్ట్స్ చూస్తు గోదావరి సముద్రుడిలో కలిసే అంతర్వేది వరకు వెళ్ళాను.

ఎటు చూసినా పచ్చదనమే, దూరంగాను దగ్గరగాను కనిపించే కొబ్బరి చెట్లు గోదారి లోని నీళ్ళన్ని తమ బోండాలలో నింపుకుని గర్వంగా తలలెత్తి పలకరిస్తూ వుంటాయి, ఇంక పంట పొలాలు చూస్తుంటే ప్రకృతి మాత తన అందాల బిడ్డని ఎత్తుకుని చిలకపచ్చ చీర కట్టి ఆతిధ్యానికి ఆహ్వానిస్తు మర్యాదలు చేసే కొనసీమ ఇల్లాలిలా అనిపించింది. చల్లని గాలి వింజామర ఐతే కొసరి కొసరి పనసపొట్టు కూరతో వడ్డించిన రాజోలు హోటల్ లోని భోజనాన్ని, ఆ వడ్డించిన వ్యక్తిని, ఇక్కడ రెస్టారెంట్స్ లో వేల కొద్ది బిల్ కట్టినా ఆ ఆతిద్యం ఆ రుచులు దొరుకుతాయా.

ఎంతైనా గోదావరి జిల్లాల వాళ్ళు చాలా మర్యాదస్తులు, వారి మర్యాద మనకి నేర్చుకుందామన్నా రాదు, మనిషిని గౌరవించడం లో వారికి వారే సాటి, మాటల్లో కొంత వెటకారమున్నా, మనుషులని ఆదరించడం వారికి బాగా తెలుసు.ఇక పాపికొండల నడుమ గోదారి అందాలు ఏమని వర్ణించగలంలే,నేను కృష్ణ శాస్త్రిని కానుగా , పాపికొండల నడుమ గోదారి హొయలు పదహరేళ్ళ పడుచుపిల్ల నడుము తిప్పుకుంటు చంకలో కడవతో నడిచిపోతునట్లు వుంటాయి, పచ్చని కొండలన్ని అమ్మాయి ఆకుపచ్చ లంగా వేసుకుని, గోదారి నీళ్ళేమో నీలిరంగు ఓణి లాగ తెల్లని మబ్బులు తెల్లని రవిక లాగ అద్బుతంగా గోదారి కన్యక చంకలో కడవెత్తుకుని కొనసీమ ప్రజల దాహార్తిని తీర్చడానికి వెళ్తున్నట్లు అనిపించింది.

ఇంత అందమైన ప్రక్రుతి లేకపొతే కవులకి కవిత్వం ఎలా వస్తుంది, అందుకేనేమో వంశీ గోదారి లేందే సినెమా తీయలేదు, విశ్వనాధుడు ఒక స్వాతి ముత్యం లాంటి అద్బుత కళా ఖండాన్ని తీయగలిగాడంటే గోదారి వుంది కనకే అని నాకనిపించింది.
ఒకసారి వెళ్ళేరంటె మీక్కూడా అనిపిస్తుంది.

భారతి

నేనో సెనోరీటా

2010-02-26T09:00:00.000+05:30

అప్పట్లో 'దిల్ వాలే దుల్ హనియ లే జాయేంగే' మూవి చూసి. అందులో షారుక్ ఖాన్, కాజోల్ ని పేరేంటో తెలుసుకోకుండా 'సెనోరీటా' అని పిలవటం ఎందుకో తెగ నచ్చేసింది. నచ్చటమే కాదు నన్ను ఎవరైనా అలా పిలుస్తే బాగుండు అనేసి కూడా అనుకునే దాన్ని. ఆ పదానికి అర్థం ఏమిటో కూడా తెలియదు అప్పుడు. అయినా పిలిపించుకోవాలని కోరిక. నాన్న ఎప్పుడు, చిన్నారి, చిన్నతల్లి అనిపిలుస్తారే కాని 'సెనోరీటా' అని పిలవొచ్చు కదా అనుకునే దాన్ని. అక్కలున్నారంటే, వాళ్ళ స్కూల్లో శంకరమ్మ అనే గయ్యాళి టీచర్ ఉండేది, ఆవిడ పేరుతో నన్ను చెల్లె శంకరమ్మ అని పిలిచేవారు కాని, నేను 'సెనోరీటా' అని పిలవమంటే మాత్రం పిలుస్తారా? అందుకే వాళ్ళకి చెప్పలేదు. ఇక అమ్మ ఉందంటే, ఒసేయ్ చిన్నదాన ఎక్కడున్నావ్ కూర్చుని చదువుకో అని చెప్పటమే తప్ప 'సెనోరీటా' అని ఎక్కడ పిలుస్తుంది? అబ్బ వీళ్ళెవరు అలా పిలవరని డిసైడ్ అయిపోయా.

ఆ సినిమా తెగ నచ్చి, ఒక సారి ఫ్రెండ్స్ తో చూసా, ఈ సారి అక్కలతో వెళ్ళిపోయా. టికెట్స్ కోసం క్యూలో నిలబడితే, ఒకతను వచ్చి మేడం ఒక టికెట్ కావాలి తీసివ్వండి అని అడిగాడు (మేము క్యూలో ముందు వున్నాం అని). ఇదే అదను అనుకుని, మేడం ఏంటి, నా పేరు 'సెనోరీటా' అని చెప్పా, అతను టికెట్ మోజులో సీనురీటా మేడం, సీనురీటా మేడం, ఒక్కటంటే ఒక్కటి టికెట్ తీసివ్వండి అన్నాడు. అబ్బా చంపావు కదరా అనుకున్నాను. సినిమా అయిపోయాక ఆటోలో ఇంటికి వెళ్తున్నప్పుడు, ఆటో అతనికి పనిగట్టుకుని మరీ నా పేరు 'సెనోరీటా' తెలుసునా అని చెప్పాను. అతను ముసి ముసిగా నవ్వి ఊరుకున్నాడు. అల్లంత దూరాన ఇల్లుందనగానే సెంటర్లో మమ్మల్ని దింపేసాడు ఆటో అతను. మేము డబ్బులివ్వటం మర్చిపోయి ఆటో దిగి వచ్చేస్తున్నాం. సడెన్ గా అతనికి నా పేరేంటో గుర్తు రాలేదు. వచ్చాక, ఓ 'పాలరీటా మేడం' నా డబ్బు ఇచ్చి వెళ్ళండి అని వెనకాల పరిగెత్తుకు వచ్చాడు. చచ్చానురా దేవుడా అనుకున్నాను.

అసలు సెనోరీటా అనే పదం స్పానిష్ పదమట, అమ్మాయిలని మిస్ అని పిలవటానికి స్పానిష్ లో సెనోరీటా అని పిలుస్తారట. నేనా మధ్య పని మీద మెక్సికో వెళ్ళటం జరిగింది. నేను మిస్ కాకపోయినా, ఎవరైనా ఎవరినన్నా సెనోరీటా అని పిలుస్తారేమో విందామని ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాను. కాని ఎవ్వరు ఎవ్వరిని అలా పిలవ లేదు. బహుశ స్కాట్ లాండ్లో స్పానిష్ వాళ్ళు అలా పిలుస్తారెమో, మెక్సికో స్పానిష్ వాళ్ళు అలా పిలుచుకోరేమో అని అనుకున్నాను. పైగా నా టాక్సి డ్రైవర్, మేడం, మీ ఇండియాలో, పాము, కోతి, పంది, ఎలుక, ఆవు, ఏనుగు, ఇలాంటి జంతువులన్నిటిని దేవుడని పూజిస్తూ ఉంటారటగా అని ఎంతో అశ్చర్యంగా అడిగాడు. అతను అడిగిన దానికి కొంచెం కోపం వచ్చినా, ధీటైన సమాధానాలు నా దగ్గర ఉన్నా 'సెనోరీటా' మీద అభిమానంతో అతనితో వాగ్విదానికి దిగకుండా, ఓ నవ్వు నవ్వి, టాక్సి దిగి వచ్చేసాను. అది అప్పట్లో, ఇక ఇప్పుడు, 'సెనోరీటా' ని నాకు ఆపాదించుకునే స్థితిలో నేను లేను.

--విజయ

How long will you live?

2010-02-17T09:00:00.001+05:30

'టైం ' మాగజీన్లో ఒక ఇంటెరెస్టింగ్ ఏజ్ కాలికులేషన్ ఒకటి దొరికింది. ఫైన బొమ్మ క్లిక్ చేసి ఏజ్ లెక్క కట్టండి. అందులో ప్రశ్నలకి అందరి సమాధానాలు దాదాపు 'నో ' అనే ఉంటాయని అనుకుంటున్న. కాని అవన్నీ 'యెస్ ' చేసుకోగలిగితే చాలా బాగుంటుంది. చూడండి మీరే.

చాలా ఏళ్ళు బ్రతకాలంటే హార్వార్డ్ రీసర్చర్స్ చెప్పేది ఒకటే మంత్రం. తక్కువ తినండి, ఎక్కువ ఎక్షర్‌సైస్ చేయండి అని. ఏంటో హార్వార్డ్ వాళ్ళు మరీ ఎక్కువ చెప్తారు. తిండి తక్కువైన ఎలుకలు ఎక్కువ కాలం బ్రతికాయట, తిండి ఎక్కువైన ఎలకులు త్వరగా చనిపోయాయటా. నన్నడిగితే హాపీగా అన్నీ తినేసి త్వరగా చచ్చిపోతే నష్టం ఎంటటా అని అంటాను. హాపీగా అన్నీ తినేసి, టపీమని చచ్చిపోతే బాగానే ఉంటుంది. కానీ అలా కాదే, మనం తినే తిండి బ్లడ్ గ్లూకోస్ లెవెల్, బ్లడ్ ప్రెషర్ లెవెల్, కొలెస్ట్రాల్ లెవెల్ అన్నీ పెంచేస్తుంది. మనమేమో ఎక్కువ తినేసి, ఎక్సర్‌సైస్ ఏమో అసలే చేయం. ఇంకా టపీ మని చావటం కాదు కాని ముక్కుతూ, మూలుగుతూ నానా కష్టాలు అనుభవించి కాని బాల్చి తన్నలేము. అందుకని కాలరీ రిస్ట్రిక్టెడ్ డయిట్ తీసుకుని, ఎక్షర్‌సైస్ చేయటం చాలా ముఖ్యమనిపిస్తోంది. కాని ఆచరణలో పెట్టటం మాత్రం చాలా కష్టం.

అన్నీ ఏమో కాని, మా గానపెసునని ఒకటి పాటించమని చెప్పాను. రాత్రి డిన్నర్లో కార్బో హైడ్రేట్స్ తగ్గించి, పడుకోబోయె ముందు కొంచెం పాలు తాగమని. మరీ ప్రోటిన్లు, కాల్షియం, విటమిన్ B, ఇంకా ఇతరత్రా పొషకాలు పాలులో తప్ప ఎందులోను దొరకవు. చక్కగా నిద్ర కూడా పడుతుంది. ఇంటిల్లిపాదికి ఆరోగ్యాన్ని ఇవ్వాల్సిన బాధ్యత, తన ఆరోగ్యం కాపాడుకోవల్సిన బాధ్యత కూడ ఉంది కదా? అందుకే ఇది ఒక్కటి అచరించమని గట్టిగా చెప్పెసా నేను మాత్రం. ఎవరు కనపడినా ‘Got milk ?’ అని అడిగి మరీ, పాలని ప్రొమోట్ చేసేస్తున్నా నేను.

Wish you all Low Calories, Good Exercise to both mind and body and some milk to strengthen your aging bones.

--విజయ

ప్రేమికుల రోజు మీ పిల్లల్ని శాంతి ప్రేమికులని చేయండి ఇలా

2010-02-12T02:25:00.001+05:30

మా గానపెసూన, మూడేళ్ళ వాళ్ళ చుట్టాలబ్బాయి గురించి ఇలా చెప్పుకొచ్చింది. ఈ తెలంగాణ గొడవలు, బస్సులు తగలెయ్యటాలు అవి టీ.వి లో చూసి, ఆ బుడతడు, పెద్దయ్యాక నేను కూడా బస్సు మీద బాంబు వేస్తాను తాతా అన్నాడట వాళ్ళ తాతయ్యతో. ఆయనకి ఎమనిపించిందో కాని, మా గానపెసూన ఆ మాట చెప్తుంటే, నా తలపై బాంబు పడినట్లనిపించింది నాకు. అలాగే పక్కింటి పిల్లవాడు ఎక్కడ నేర్చుకొస్తున్నాడో గాని భయం లేకుండా బూతు మాటలు మాట్లేడుస్తున్నాడని కూడా చెప్పింది. చుట్టూ జరిగే వాటికి పిల్లలు ఎలా బలైపోతారో, వాళ్ళ మానసిక పరిస్థితి ఏ రకంగా తయారవుతుందో ఇంతకన్నా ఉదాహరణలు ఏమి కావాలి ?

ఇక సినిమా విషయానికి వస్తే, పిల్లలు ఫేవరేట్ హీరోలని చూసి ఎవేవి నేర్చుకోకూడదో అవన్నీ నేర్చేసుకుంటున్నారు. పరుగు సినిమాలో అనుకుంటా, అల్లు అర్జున్, 'అవును అలాగే అంటాను, అయితే ఏంటి తొక్కా??' అని పెద్దవాళ్ళని చాలా అమర్యాదగా మట్లాడుతాడు. అదే మాటని, నేను పది సవంత్సరాల పిల్లవాడి నోటినుంచి విన్నాను. ఏంటి అలా అంటున్నావంటే, అల్లు అర్జున్ అలాగే అంటాడు అని చెప్తే విని ఆశ్చర్యపోవటం నా వంతు అయ్యింది. దాదాపు అన్నీ సినిమాలలో, పిల్లల ఫేవరెట్ హీరోలు నెగటివ్ షేడ్స్ చూపిస్తున్నారు. హీరోలంతా, మందు తాగటం కోసం అర్రులు చాచటం, తాగేసి సొలుగుతూ మాట్లాడటం, ఆ తరువాత బాటిల్స్ పగుల గొట్టటం ఇవన్నీ సర్వసాధారణం అయిపోయింది. అశ్లీలత గురించి అయితే ఇక మాట్లాడాల్సిన అవసరమే లేదు. వీటన్నిటిని ఆపే శక్తి ఎవరికి లేదు. మంచికన్నా, చెడుని త్వరగా వొంటబట్టించుకునే పిల్లలకి వీటన్నిటిని విశదీకరించి, పాలు-నీళ్ళు వేరు చేసి చూపించాల్సిన భాద్యత మనదే. ఒకరకంగా చెప్పాలంటే, ఇంగ్లీషు మూవీస్,కార్టూన్స్ చూసి నేర్చుకునే దానికన్నా, తెలుగు సినెమాలు చూసి, రవితేజ ఎంత వెటకారంగా మట్లాడాడు, అల్లు అర్జున్ వాళ్ళ అమ్మ మాట వినకుండా ఎలా తప్పించుకున్నాడు, సిధార్థ్, తాగేసి ఎలా మాట్లాడాడు ఇవే ఇమిటేట్ చేస్తున్నారు పిల్లలు. మా గానాపెసున చెప్పిన బుడతడైతే ఏకంగా రాజకీయ నాయకులనే ఫాలో అవుతున్నాడు. పిల్లవాడికి ఆట బొమ్మగా గన్ కొనిపెట్టటం కూడా ఈ రోజుల్లో తప్పుగా కనిపిస్తోంది. వెనకటి రోజుల్లో ఐతే పోలిస్ ఆఫిసరులా ఆడేవాడు. ఇప్పుడైతే 'ధూం' సినిమాలో హృతిక్ లాగానో, 'సూపర్ ' సినిమలో నాగార్జున లాగానో, హైటెక్ దొంగాటలే ఆడుతున్నారు. లేదంటే, 'పోకిరి ' సినిమాలో లాగా మాస్ కిల్లింగ్ ఆట. ఇంక పిల్లలు మాఫియా ఆటలు ఆడటం చూడటం ఒక్కటే మిగిలి ఉంది.

ప్రపంచానికి, శాంతి అంటే ఎమిటో కూడ తెలియని రోజుల్లోనే, శాంతిని, అహింసని వంటబట్టించుకున్న మనం, ఇప్పుడు వాటి ప్రముఖ్యాన్ని పిల్లలకి పదే పదే గుర్తు చెయాల్సిన స్థితిలో వున్నాము. చుట్టూ వల పన్నేసి ఉన్నట్లుగా ఉన్న ఈ మీడియా నుంచి, వాళ్ళ మైండ్ సెట్ అంతా తప్పించి, వాళ్ళని శాంతి ప్రేమికులుగా మార్చటం కష్టతరమైన పనే. కాని చిన్న ప్రయత్నం చేద్దాం.

1) పిల్లల నోటి నుంచి ఒక్క మాట తేడాగా వచ్చినా, వాళ్ళ చేతల్లో చిన్న తేడా కనిపించినా, మొగ్గలోనే దాన్ని ఖండించటం ఎంతైనా అవసరం. మళ్ళీ ఆ మాట మాట్లాడలన్నా, ఆ చేత చేయాలన్నా వాళ్ళు అలోచించుకోవాల్సిన స్థితిలో ఉండాలి.
2) సినిమాకి, నిజ జీవితానికి తేడా స్పష్టంగా తెలియజేయాలి.
3) ఈ ప్రేమికుల దినోత్సవం సంధర్భంగా శాంతి పావురం కలరింగ్ కాగితం ఒకటి డౌన్లోడ్ చేసి లేదా ఇక్కడ నేను అప్లోడ్ చేసిన బొమ్మ మీద క్లిచ్క్ చేసి ప్రింట్ తీసుకున్నా సరే, మంచి రంగులతో పిల్లల్ని దాన్ని నింపమని, దాన్ని ఇంట్లో అతికించితే వాళ్ళకి దాని అర్థం తెలియజేస్తే చాలా బాగుంటుంది.
4) మీకు పెయింటింగ్ చేయటం వస్తే, చిన్నవాడి లేదా చిన్నదాని టి-షర్ట్ మీద మంచి శాంతి పావురాన్ని పెయింట్ చేసి, వాలెంటైన్స్ డే రోజు తొడిగేస్తే సరి. ఇక ఆ రోజంతా తోటి పిల్లల్తో ఆ చొక్కా గురించి, దాని మీద ఉన్న పీస్ సింబల్ గురించే మాట్లాడుతారు.
5) ఇంట్లో పెంపుడు జంతువులని చూసుకునే ఓపికా తీరికా ఉంటే, ఆఇంట్లో పిల్లలకి సాటి ప్రాణుల పట్ల ఎంతో ప్రేమని పెంచినట్లే.
6) ఐకమత్యము, ఆదరణ, శాంతియుత సహజీవనం పిల్లలకి తెలిపి వాళ్ళలోని కటినత్వాన్ని, బిరుసుతనాన్ని, అమర్యాదని తగ్గించే ప్రయత్నం చేద్దాం.

--విజయ

కాప్సికం బుర్జి

2010-02-08T20:35:00.000+05:30

కాప్సికం బుర్జి అని టైటిల్ పెట్టి, తెల్ల వంకాయ అంటుంది ఏంటా అని అనుకోవద్దు. ఈ రోజు తెల్ల వంకాయలు దొరికాయి మాకు. దాన్ని టొమటో (తెలుగులో రామ ములక్కాడ అంటారనుకుంటా టొమాటోని) తో కలిపి కూర వండేసి, చపాతిలు చేసేసాను. ఇంకా ఎమైనా చేయాలనిపించి, 'కాప్సికం బుర్జి' మొదలెట్టాను. నాకు వంటల్లో శ్రద్ధ తక్కువే, అయిన ఎందుకనో దీని గురించి రాయలనిపించింది.

కావాల్సిన పదార్ధాలు:
2 - మద్యస్థంగా ఉన్న ఉల్లిపాయలు
2 - అంతే పరిమాణం ఉన్న కాప్సికం
1 - స్పూన్ జీలకర్ర, దనియాల పొడి
1/2 - స్పూన్ కారం
1 - స్పూన్ ఉప్పు లేక రుచికి సరిపడ
4 - స్పూన్స్ మంచి నీళ్ళు
4 - వంట నూనె చిన్న గరిటెడు
4 - స్పూన్స్ సెనగపిండి

తయారు చేయు విధానం:
ముందుగా సెనగపిండిని మంచి వాసన వచ్చేవరకు సన్నని సెగ మీద వేయించాలి. వేయించిన సెనగపిండికి, కాస్త ఉప్పు, కారం, జీలకర్ర పొడి, దనియాలపొడి కలిపి పక్కన పెట్టాలి. ఫ్రై పాన్లో నూనె వేసి, ఉల్లిపాయలు, కాప్సికం కలిపి వేయించాలి, అది వేగిన తరువాత, శెనగపిండి మిశ్రమం జల్లాలి. అది కలిసిన తరువాత, నాలుగు స్పూన్ల నీటిని జల్లి, తడి పోడిగా ఫ్రై చేయాలి. ఇష్టమున్న వారు నిమ్మరసం కూడా జల్లుకోవచ్చు.

కొద్దిపాటి తేడాలతో పై వంటకాన్నే ' మిర్చి బుర్జి ' లా కూడా చేసుకోవచ్చు. కాప్సికం బదులు బజ్జి మిరపకాయలు వాడాలి. జీలకర్ర, దనియాల పొడి బదులు వాము పొడి వేసుకోవాలి. ఎలా చేసుకున్నా ఈ రెండు రకాల బుర్జీలు భలే పసందుగా ఉంటాయి. మరో పోస్ట్లో 'మేరిగోల్డ్' బిస్కట్స్ తో చాలా ఈజీగా అయిపోయే డిసర్ట్ ఎలా చేసుకోవాలో రాస్తాను. ఇప్పటికి ' మిర్చి బుర్జి ' చేసి, తినేసి రండి.

--విజయ

అయ్యో మన దేశవాళి వంకాయ ఏమైపోతుందో

2010-02-01T16:44:00.003+05:30

గుత్తి వంకాయ కూరోయ్ కోరివండినానొయ్ అని మన ఎంకి నాయుడు బావకి ప్రేమతో వండి పెట్టిన వంకాయ, వంకాయ వంటి కూరయు పంకజముఖి వంటి భార్యయు వుండాలని కవులు రాసేవారు అంతలా మన జీవితాలలో మమేకమైన వంకాయ,ఎమవుతుందో ఏమో అని భయమేస్తుంది.

అగ్రరాజ్యమైన అమెరికా కి జబ్బు ఒకటుంది అదే తన నంబర్ ఒన్ స్థానం నుండి ఎప్పుడు పడిపోతానో అన్న భయం. అందుకే ప్రపంచ దేశాల బలాలేంటి బలహీనతలేంటి అని ఎప్పటి కప్పుడు పరిశోదించి నయానో భయానో ,భ్రమపెట్టో భయపెట్టో వాళ్ళ ఉత్పత్తుల్లన్నిటిని తన గుప్పెట్లొ పెట్టుకుని ప్రతి దానికి వాళ్ళ మీద ఆధారపడెలా చూసుకుంటుంది.

నేను పోయిన సవత్సరం అమెరికా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ మాల్ లో కూరగాయలు చూసి ఓయబ్బో ఇంత పెద్ద వంకాయలు, టమాటొలు ఎంతలా నవ నవ లాడిపొతున్నాయో, తింటే వీటినే కదా కూరొండుకుని తినాలి, అని బోల్దంత ఉత్సాహ పడిపోయి మా చెల్లి వద్దంటున్నా వినకుండా అది కొను ఇది కొను అని కొనిపించి ఇంటికి తెచ్చి వండి తిని చూద్దును కదా, ఛ ఇంత దరిద్రమైన టేస్ట్ వీళ్ళంతా ఎలా తింటున్నారా అని ఆశ్చర్యపోయాను.

ఆహా ఏమి రుచి తినరా మైమరచి అంటు వుండాల్సిన వంకాయ నోట్లొ ఏదో మైనపు ముద్ద పెట్టుకున్నట్లు వుండేది, టమాటో రుచి పచి లేకుందా చప్పగా కండ లాగ వుండి ఎంతకి వుడికేది కాదు.పాలకూర పప్పు పసరు కంపు కొట్టేది. అకరికి ఆ పాలతో పెరుగు కుడా మన పెరుగులా గట్టిగా లెకుండ తేగుడు తేగుడు గా వుంటుంది. పాపం అక్కడ మనవాళ్ళంతా ఎలాగో అలవాటు పడి ఇండియా నుండి తెచ్చుకున్న పచ్చళ్ళతో ఎలాగో సర్దుకుపోతుంటారు.

ఇంతకీ నేను చెప్పొచ్చేదేమంటే ఇంత దరిద్రమైన వంకాయలు మనకి కూడా అంటగట్టి మన దేశవాళి రకాలని మాయం చేసి వాటి పురుగు మందులతో సహా వాళ్ళమీద ఆధారపడేలా చేసుకొవాలని చూస్తోంది, ఎంతసేపూ అమెరికా వాడి ప్రాపకం కోసం ప్రాకులాడే మన ప్రభుత్వం పాపం అమెరికా బి.టి విత్తనాలు మనం కాకపోతే ఎవరు కొంటారు, అక్కడ తినేది మనవాళ్ళే కదా ఇక్కడ కూడా మనం తిని అమెరికా వాడికి లాభాలు చేకుర్చుదాం అని రైతులని ప్రాధేయపడ్తుంది.

ఆ బి.టి విత్తనం స్పెషల్ ఎంటంటే విత్తనాలు ఒక కంపని కి మాత్రమే పేటెంట్ వుంటుంది, వాళ్ళ దగ్గరె విత్తనాలు కొనాలి, రాయల్టి అంతా ఆ కంపని కే వెల్తుంది, దానికి వచ్చే చీడపీడలన్నింటికి ఆ కంపని సూచించిన మందులనే వాడాల్సి వుంటుంది, దానిలో నుండి మరుసటి పంటకు వాడుకోవడానికి విత్తనాలు రావు, వచ్చినా అవి రైతు వాడటానికి కాని , ఎవరికైనా ఇవ్వడానికి కాని అతనికి హక్కు లేదు. అలా చేస్తె సదరు అమెరికన్ కంపనీకి పరిహారం చెల్లించాల్సి వుంటుంది. దరిమిలా జరిగేది ఎంటంటే మన దెశవాళి రకాలు అంతరించి మనం అమెరికా వాడికి కప్పం కట్టుకుంటు వాడు పంపించిన విత్తనాలని కొనుక్కుని పండించుకుంటూ, వాడు మనపై రుద్దిన పేటెంట్ లకి మనం బలవుతూ బ్రతకాలి అది రుచి పచి లేని ఆ కూరగాయలు తింటూ బ్రతకాలి.

అసలు మనం ఇప్పుడు తినే రకాలకి మన బాల్యంలో మనం తిన్న రకాలకే చాలా తేడాలు వున్నాయి, అప్పటి పంటలలో వున్న పొషకాలు కాని, రుచి కాని ఇప్పటి వాటికి లేవు,మన పూర్వీకులు మనకన్నా ఆరొగ్యంగా, ద్రుఢంగా వుండెవారు వాళ్ళ ఆరోగ్యం శారీరక బలం మనకి లేదు, ఎన్నొ జబ్బులు తినే తిండి ములంగానే మనం ఎదుర్కొంటున్నాం.

ఇప్పుడు ఈ బి.టి విత్తనాలని వాడి ఎందరో పత్తి రైతులు తెగుళ్ళకి సరైన మందులు వాడలేక పంట నాశనమై చివరికి అప్పులపాలై ఆత్మహత్యలు చేసుకున్నారు. ఆ పరిణామాలు చూసి కూడ మళ్ళీ బి.టి వంకాయ విత్తనాలని మనమీద రుద్దాలని ఎందుకు ప్రయత్నిస్తున్నారో అర్దం కావట్లేదు, ఎదో ఒక దిక్కుమాలిన ఒప్పందాలకి ముందు వెనక ఆలోచించుకోకుండా సంతకాలు పెట్టేది, ప్రజలని చంపుకుతినేది. ఎవడో లాభాపేక్షకి ఎవరినో బలిచేసెది.

ఆ అమెరికా వాళ్ళంతే పాకిస్తాన్ ,ఇండియా ఎప్పుడు శత్రుదేశాల్లాగుంటే తను ఆయుధాలమ్ముకోవచ్చు, వీళ్ళు కరువుతో అల్లాడుతుంతె తన తుక్కు దూగరం అంతా ఇక్కడికి డంప్ చేయొచ్చు. బుష్ పోయి ఒబామా వచ్చినా అంతే ఇంకో చ్లింటన్ వచ్చినా అంతే వాళ్ళకి కావల్సింది, ప్రపంచ దేశాల మీద అధిపత్యం, వాళ్ళ కాపిటలిస్టిక్ సమాజానికి సంపద. నేరుగా కొల్లగొట్టకుండా ఈ వేషాలు, మన పసుపు పై వాడికే పేటెంట్ కావాలి మన వేప పై నాదే పేటేంట్ మీరు వాడకూడదు అంటాడు,దీనిని సమర్దవంతంగా అందరు కలిసి ఎదురుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా వుంది, అనే నా భాధ మీతో చెప్తున్నా.

భారతి

వాఆఆఆవ్ చాలాబాగుంది

2010-01-29T15:56:00.005+05:30

నీరో చక్రవర్తి గురుంచి మనమంతా విన్నాం కదా, రోం నగరం తగలబడుతుంటే చూస్తు ఫిడేల్ వాయించుకుంటు కూర్చున్నాడని మరి మన నాయకులు ఎమైనా తీసిపోయారా, అంతకన్న గొప్పవాళ్ళు ఉన్నారండి మన దగ్గర,
ఒక వైపు తెలంగాణా ఇవ్వమని, వద్దని రాష్ట్రమంతా రావణ కాస్టం లా రగిలిపోతుంది, 2 సార్లు చీఫ్ మినిస్టెర్ గా చేసిన వ్యక్తి తన వాళ్ళని ఎగదోసి ఆ అగ్నికి ఆజ్యం పోస్తున్నాడు, తను మాత్రం నోరు విప్పడు, వచ్చినా నా మంచికే రాకపోయిన నా మంచికే కొట్టుకోనివ్వు చావనివ్వు, అంటు తమషా చూస్తు కూర్చున్నాడు, ఇంత రాజకీయం ఎవరికైనా తెలుసా, టీ. ర్ .స్ .వాళ్ళకన్నా మద్యలో కూర్చుని తెలుగుదెశం నాయకులు చేస్తున్న గొడవే ఎక్కువగా వుంది, వీళ్ళ కత్తి కి రెండువైపుల పదునే,ప్రతి విషయాన్ని తమకి సానుకూలంగా మార్చుకోవడానికి వీళ్ళు చేస్తున్న హంగామా అంతా ఇంతా కాదు.

ఇదంతా కూడా వాళ్ళ నాయకుడు వెనక వుండి నడిపిస్తున్న తంత్రం లో భాగమే అన్నది జగమెరిగిన సత్యం, ఇంతకి ఈయన ఇంట్లో కూర్చుని ఏమి చేస్తున్నాడని అందరు తలబద్ధలు కొట్టుకుంటున్నారు, లాభం లేనిదే శెట్టీ వరదన పొడనీ, ఇంట్లొ వున్న చంద్రబాబు ఫామిలి రాజకీయాలు చక్కపెడ్తున్నాడని ఇప్పుడె తెలిసింది, ఇన్ని రోజులు పక్కన పెట్టిన జూనియర్ ఎన్. టి. ర్ రాజకీయాలో పనికి వస్తాడు అతని చరిష్మాని వినియోగించుకోవచ్చు అన్న దశలో నెత్తిమీదకెత్తుకుని, తెలుగు దేశం కి ప్రచారం చేయించుకున్నాడు, అప్పుడే జరిగిన ప్రమాదం లో అతను మంచం మీద వుండినా అక్కడి నుండీ కూడ టి. వి. లో ప్రచారం చేయించిన ఘనుడు.ఎన్.టి.ర్ తరువాతి హీరో అతని వారసుడు ఐన బాలక్రిష్ణ ని ఏకంగా వియ్యంకుడిని చేసుకుని నోరెత్తకుండా చేసాడు.

సినెమా ప్రపంచంలో ఎన్.టి.ర్ ఎదుగుతున్న క్రమం చూసాక ఇంక అతన్ని బయటకి పోనివ్వడం భావ్యం కాదని తెలుసుకుని, తన మేనకోడలి కూతురు 17 సంవత్సరాల పసిదానితో పెళ్ళి నిశ్చయం చేసాడు, జూనియర్ ఎన్.టి.ర్ కూడా దీని కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు కనుక వాళ్ళ అమ్మకి గౌరవం దక్కించడానికి ఫామిలి లో కలిసి పోవాడానికి దీనికి మించిన అవకాశం దొరకదు కనుక ఒప్పుకుని వుంటాడు.

మంచి తరుణం మించిపోనీకు అంటు చంద్ర బాబు రాజనీతికి చిక్కుకున్న జూనియర్ కి వాళ్ళ తాతకి జరిగిన వెన్నుపొటు కాకుండా మంచి జరగాలని ఆశిద్దాం.

వాఆఆఆవ్ చాలాబాగుంది నారా వారి పెళ్లి సినిమా కదూ.

భారతి

పరికిణి

2010-01-28T01:31:00.012+05:30

తనికెళ్ళ భరణి మంచి రచయిత అని మనందరికి తెలుసు ఆయన రాసిన "పరికిణి" కవితల సంపుటి చదివారా మీరు? చిన్న చిన్న మాటల తోనే ఇంత అందంగా కవిత చెప్పొచ్చా అని అద్బుతంగా అనిపించింది. కవితలో సొగసు మాత్రమె కాదు పదాలతో పదనిసలు ఆయన సొంతం. మనని ప్రతి లైన్ సొంతం చేసెసుకుంటుంది. తెలుగు వాళ్ళ సాంప్రదాయం ప్రకారం అమ్మాయికి 11 ఏళ్ళ వయసు రాగానే పరికిణి ఓణి కట్టిస్తారు, ఎందుకంటే అమ్మాయికి అందాన్ని ఇచ్చేది పరికిణి నే కాబట్టి అలాంటి పరికిణి మీద భరణి చెప్పిన ,
పరికిణి కవిత మీకోసం....

దండెం మీద
ఇంద్రధనస్సుని పిండి ఆరేసినట్టుంది!
కొడిపెట్టంటి వయస్సుని
కప్పెట్టిన బుట్టల్లే ఉంటుంది!

పదుచుపాము ఒంటి మీద
పంచరంగుల కుబుసంలా ఉంటుంది!
షాక్ కొట్టే ఎలక్ట్రిక్ వైర్ మీద
వేసిన కవరింగులా ఉంటుంది!

కలల పడవలకు
కట్టినతెరచాపలాగా
ఐస్ ప్రూట్ మీద ఉండే
ఉల్లిపొర కాగితంలాగా

కొత్త ఆవకాయ జాడీమీద
కట్టిన వాసనలాగ
పిందెలకి దిస్టితగలకుండ
కట్టిన గుడ్డలాగ

మాదుర్యానంతా

దాచుకున్నతేనెపట్టులాగ
సరుకులన్ని వున్న తెరవని
కిరాణ కొట్టులాగ
శృంగార రసంలో నానేసి నేసిన
అపారదర్శకపు అద్భుత దేవతా వస్త్రం -పరికిణి!

డాబా మీద నాలుగు చెరగులూ
పరిచి కుర్రకారు గుండెల్ని"పిండి" వడియాలు పెట్టేసిన జాణ - ఓణి!

ఓణి- పరికిణీ తెలుగు కన్నెపిల్లకు అర్ధాంతన్యాసలంకారాలు

పంజాబి డ్రెస్సులొచ్చి పరికిణీల్ని మాయం చేశాయన్న దుగ్ద కొద్ది రాసానని చెప్పారు భరణి మీకు నచ్చితే ఆయన కవితలు ఇంకా వున్నాయి నా దగ్గర ఏమంటారు?

భారతి

హసితం మధురం

2010-01-26T09:00:00.003+05:30

నవ్వు నాలుగు విధాల చేటు ' అన్నారు కొందరు. 'నవ్వుతూ బ్రతకాలిరా ' అన్నారు కొందరు. 'నవ్వు నవ్వించు' అన్నారు కొందరు. ఎంతైనా హసితం మధురం. నాలుగు విధాల చేటు అనుకోకుండా, నవ్వుతూ బ్రతకటమే మంచిది అని నా అభిప్రాయం. ఎం.ఎస్. సుబ్బలక్ష్మిని అడిగితే 'అధరం మధురం, హసితం మధురం, మధురాదిపతియే అఖిలం మధురం' అంటూ మధురంగా పాడేస్తుంది. నిజంగానే పరమాతం హసితం దేనికి సాటి రాదేమో.

పరంలో పరమాత్మ హసితం మధురమైతే, ఇహం లో, చిట్టి పాపాయిల బోసినవ్వుల తరువాతే ఎవరి నవ్వు గురించైనా మాట్లాడుకోవాలి.

పిల్లలు కాస్త పెద్దయ్యాక వారికి బాగా పరిచయమైన మధురమైన హసితం, బోసినవ్వుల గాంధీ దే కదా?

మా సీగానపెసూనాంబ ఈ మధ్య మనసారా నవ్వటం మానేసి, మూతి బిగించేసి నవ్వటం మొదలు పెట్టింది. అదేంటి అంటే, అనసారా నవ్వుకునేంత సంఘటనలు, వ్యక్తులు తనకి ఎదురవటం లేదన్నది తన ఉవాచ. ఇక నేను సంఘటనలు, మనుషులు ఎదురైనా అవకపోయినా, తెలుగు నటి సుహాసినిలా బలవంతంగా నవ్వేస్తూ ఉంటాను. ఈ మధ్య కాలంలో, మధురమైన హసితం గురించి చెప్పుకోవాలంటే, స్వర్గీయ వై.స్.ర్ దే చెప్పుకోవాలి. ఎన్ని నేరాలు, ఘోరాలు చేసినా, చెరగని దరహాసం ఆయన సొంతం. ఆయన కుమారుడు నవ్వితే మాత్రం ఎంతో కుతంత్రంగా ఉంటుంది. అధ్యాత్మిక గురువుల హసితం గురించి చెప్పాలంటే, ఓషో, రజనీష్ ల హసితాన్ని ఊహించుకోటానికి నేను కొంచెం కూడా సిద్దంగా లేను. చిన్న జీయర్ గారి హసితం పర్వాలేదనిపిస్తుంది. ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ రవిశంకర్ గారి హసితం నాకు మాత్రం మధురంగా అనిపిస్తుంది. ఆయన ప్రసంగాలెప్పుడు చిరునవ్వు చిందిస్తూనే చేస్తారు. ఇన్ని చెప్పాక, మొనాలిసా హసితం చెప్పకపోతే బాగోదు. మొనాలిసా గురించి ఎంత చదివినా, ఆ చిత్రంలోని అర్థం, ఆ నవ్వులోని అందం నాకు బోధపడవు. అందుకే నో కామెంట్స్.

నాకు బాగా నచ్చిన కొన్ని నవ్వు మొహాలు.

చివరిగా ప్రపంచం అంతటిని తన నవ్వు మొహంతో సదా పలకరించే ఒకే ఒక నవ్వు మొహం. కార్పోరేట్ రంగంలో, వ్యక్తిగత సంభాషణా, సమాచారాలలో, ఎంత చెత్త అయినా మాట్లాడి లేదా ఎంత చెత్త అయిన రాసేసి, చివరిగా దీన్ని పెట్టేస్తే అంతా కుశలమే.

చిరునవ్వే చిందించని వాళ్ళు మన చుట్టూ చాలా మందే ఉంటారు. వాళ్ళకి, ఇంకా సంకుచితంగా నవ్వే వాళ్ళకి నా సంతాపం. ఎన్ని ఒత్తిడులు ఉన్నా మొహం మీద చిరునవ్వుని చెరగనీయకపోవటం నిజంగా ఒక కళ. అలాంటి వ్యక్తుల గురించి, వారి హసితం గురించి ఈ బ్లాగు ద్వారా నాతో పంచుకుంటే చాలా ఆనందం.
--విజయ

కాలమా మారిపోకే మరీ అంతలా

2010-01-16T01:00:00.002+05:30

ఒక చల్లని సాయంత్రం, ఎస్.పి.బాలుగారు పాడిన, 'కాలమిలా ఆగిపోని ' పాట వింటూవుంటే, నిజంగా ఆ నిముషానికి కాలం అలా ఆగిపోతే బాగుండు అనిపించింది. ఆ తరువాత నా దృష్టి అంతా కాలం మీదకి మళ్ళి పోయింది. ఎవరెంతగా కోరుకున్నా కాలం వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా సాగిపోతునే ఉంటుందిగా. అదేంటో, ఈ మధ్య 'అవతార్ ' సినిమాలోని నీలి కోతులని చూసాక. బాబోయ్ కాలం అంత దూరం వెళ్ళకూడదు అనుకున్నాను. నిజం చెప్పొద్దూ, గ్రాఫిక్స్ మాట దేవుడెరుగు, ఆ సినిమాలోని, పాండోరా ప్రదేశం, ఆ నీలి కోతులు, దాన్ని కూడా జయించాలన్న మనిషి తపన ఇవేవి నాకు నచ్చలేదు.

నా స్నేహితురాలు అంటూ ఉంటుంది. కార్లు నడిపే రోజులు పోయి, వ్యక్తిగత పారాచూట్లు వచ్చేస్తాయి, ఆఫీసుకెళ్ళాలన్నా, బజారుకెళ్ళాలన్నా, రెక్కలు అతికించుకుని ఆకశ మార్గాన వేళ్ళే రోజు తొందర్లోనే వచ్చేస్తుంది, అప్పుడు నువ్వు నేను ఆకాశంలో హెలో ఎక్కడికెళ్తున్నావ్ అని పలకరించుకుంటాం అని. ఈ మార్పు మాత్రం నాకెందుకో బాగానే నచ్చేసింది. తన ఆలోచన అలా ఉంటే, నేనెమో, భూ వనరులన్ని అయిపోయి, మళ్ళీ ఎడ్ల బండి ఎక్కి, 'బండెనక బండి కట్టి, పదహారు బండ్లు కట్టి ' అని పాడుకుంటూ వేళ్ళాల్సి వస్తుందేమో అని అనుకుంటాను.

కాలాము సాగిపోయేదే, జీవితం సాగిపోయేదే, అయితే కాలం, గతాన్ని తవ్వుకోదు, భవిష్యత్తు ప్రణాళికలు వేసుకోదు. అవి రేండూ చేస్తూ, సాగే జీవనానికి ఆనకట్టలు వేసుకునేది మనమే కదా? అయినా, అవి రెండు లేకపోతే మనిషి మనుగడే లేదేమో. సో, గతాన్ని తవ్వుకోవాల్సిందే, భవిష్యత్తు ప్రణాళికలు వేసుకోవాల్సిందే. ఐతే, గతం మనల్ని తినేసేలా, భవిష్యత్తు మనల్ని భయపెట్టేదిగా ఉండకుండ ఉంటే చాలునేమో.

--విజయ

తెలుగు దేశమంతా సంక్రాంతి

2010-01-13T14:58:00.002+05:30

సంక్రాంతి అనగానే భోగిపళ్ళు, ముగ్గులు, అరిసెలు, హరిదాసులు, గంగిరెద్దులు, ఇంత ఆనందాన్ని కళని ఇంకే పండగ మోసుకొస్తుంది చెప్పండి.
అందమే ఆనందం అన్నారు కదా, ముగ్గులతో మామిడి తోరనాలతో అందంగా అలంకరించుకుని రావమ్మ మహాలక్ష్మి రావమ్మా అనే పాటని పెడ్తే ఘంటసాల గొంతులో మాధుర్యానికి మహాలక్ష్మి పొంగిపోయి అన్నా మనింటికొచ్చేయదా చెప్పండి.
అందుకే సంక్రాంతి అంటే అంత ఆనందం అందరికి, మగవాళ్ళని ఎవరిని కదిలించినా పెళ్ళైన కొత్తలొ సంక్రాంతి కి మా అత్తగారి ఊరిలో జరిగిన నాకు జరిగిన వైభోగం తిన్న పిండి వంటలు అంటూ మట్లాడని వాళ్ళు వుంటారా, అంటే సంక్రాంతి అతని జీవితం లోనే మరపురాని తీపి గుర్తుల్ని జీవితాంతం గుర్తుంచుకునేలా మిగిలిస్తుంది.
తరువాత జీవన గమనంలో ఎన్ని పండగలు వచ్చినా కొత్త అల్లుడికి మొదటి సంక్రాంతి మిగిల్చే తీపి అరిసెల గుర్తులే వేరు.
పట్టు పావడాల అమ్మాయిలు గొబ్బిళ్ళు ముగ్గులు పెట్టి చిలకపచ్చ పావడా నాది చూడూ అంటే, ఎరుపు రంగు ఓణి నాది చూడు అంటూ, వయ్యరాలు పోయె ఆ లంగా ఓణిల లోని సింగారాలని చూడడానికిఉన్న కళ్ళు సరిపోతాయా, అదే తెలుగు తనం లోని కమ్మదనం, తెలుగు ఆడపిల్ల ఇప్పుడంటే చుడిదార్ల లోకి దిగారు, కాని పండగ నాటి అమ్మాయిలు పావడాల్తో కనువిందు చేస్తారు.
ఏ దేశం లో ఊన్న,ఒక్క సారి మా ఊరు పోయిరావాలి,పంట చేలతో మాటాడి రావాలి,అమ్మ చేతి పిండివంటలు తినేసి రావాలి,అనుకోని తెలుగు వాడు వుంటాడా.
అదే తెలుగు సంక్రాంతి లో వున్న అందం అన్ని పండగలు ఆనందాన్ని పంచుతాయి, అదేంటో సంక్రాంతి ఆత్మీయతని పంచుతుంది అనిపిస్తుంది నాకు.
అందరికి సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు.మనది తెలుగు జాతి, మనది తెలుగు సంక్రాంతి, సంక్రాంతి కి ప్రాంతీయ భెధాలు లెవు ఇంటింటా వస్తుంది, పసి పాపల బొసినవ్వులా ఎవరిని చూసినా పలకరిస్తుంది. మన సంస్క్రుతికి లేని తేడాలు మనకెందుకు చెప్పండి. అందరం కలిసి చేసుకుందాం.కలిసి బ్రతుకుదాం.
భారతి

One Gazini, One Tuglak and One KCR

2010-01-07T01:19:00.004+05:30

Apologies to Telugu readers for my English post.

As always, the history happens just because of one person. People who follow that person are either scapegoats or mere sheep. At the times we have seen, one Gazini, one Tuglak, one Osama, one Saddam and now one KCR. Did these persons made history just by virtue? Nonetheless, the history is made by all means of extremism, extremism that has no boundaries, extremism that has no sense, extremism that has no value added to it. During Islam reign, rulers forced Hindus to adapt Islam and they downgraded to the extent of raping the Hindu ladies. Now Telangana extremists are forcing Andhrities living in Telangana to say ‘Jai Telangana’ or ‘Leave Telangana’. As we see, the Riots, lutes, ceasing, demolishing etc. activities have already taken place. What else, we are waiting for? The true leader has to give a call to his people, make them as followers and let them take the stride, but that is not happening, but this leader, evokes the prowess of people and uses it to make followers by coercion or by ignorance. KCR says ‘If there is no Telangana, the blood flows in streams’. Whom they want to kill to flow streams of blood? What would be the right answer to such agitation and threat? I wish once again the British rule us and have another incident of Jalianwalla Bagh massacre to suppress this agitation. Because, as democrats we can’t do that to our nation and to our people.

We have seen the worst racism during British rule. Andhrities in Telangana still see that racism. I am referring to my own experience, but there are several others to mention. 30 years ago when my parents moved to telangana, the next door lady called my mother as ‘Andhra Bitch’ for no reason. They feared death, during Razakar movement and they feared Naxals all the time. Isn’t that brutal racism in one’s own country? The situation hasn’t changed much. Since that day to till now, our lives are in jeopardy. I say it, because on 31^st December 2009 night, a neighborhood person came in a very intoxicated state, to wish my sister a very happy new year and forced her to say ‘Jai Telangana’. At the moment, she has no other way except to follow his orders. Isn’t that a slap on one’s face? That person may have right to seek separate Telangana, but absolutely holds no right to visit someone and make them say ‘Jai Telangana’. This happened with film hero Rana as well. Being an influential person, Rana could not react to the situation except to oblige to it. One would oblige, just because of fear. If an influential person fears them, what is going to happen to common people? Is this not a blatant violation of one’s basic constitutional right of being an Indian and having our own belief? I am sure, Indian constitution is above me and to that fact above all these activists who want Telangana. Then why should we oblige such extremists? Again they have right to seek Telangana, but they cannot deprive people from their basic rights.

Even, I heard the news regarding burning the sets for movies of Allu Arjun and Mahesh. Is there a name for such brutality? Is there a punishment to such violence? We, being the citizens of Telangana have faced sheer racism from time to time. A nation like US gives citizenship to the children born in US, but we have always been treated as second citizens on our own mother land. Though we relish the flavors of Telangana, though we follow the customs and traditions of Telangana, such as Bonalu and Batukamma, besides our efforts to be friendly with neighbors, why we have been called ‘Andhrollu’? ‘Andhrollu’, the word that often comes out of so called telangana neighbors and the word that trembles my ear and the word that raptures my inner layers. Being residents of Telangana for 30 years or so, why do my parents still face racism? Being citizens of Telangana why are we treated as second citizens? People like me neither belong to Andhra nor Telangana, then where should we go? Why are we living our lives in such rumblings? Why do we let these Gazinis and Tuglaks to take over the prosperity, charm and charisma of Andhra which was built by many Andhra kings of that time and many intellects of this time? It is not seeking separate Telangana, it is invading Andhra.

--Vijaya

ఓ తూరుపు కిరణం - ఓ వెన్నెల కెరటం

2010-01-05T00:20:00.001+05:30

ప్రియురాలి కళ్ళల్లోకి చూస్తూ ఉంటే ఆకలి, దాహం ఉండవని కవులంటారు. కొంతవరకు అది నిజమేనేమొ. కాని ఆ ప్రియురాలు కాస్తా భార్య అయిపోగానే, మగవాడికి ముందు గుర్తు వచ్చేవి ఆకలి దప్పులే. వాటిని తీర్చుకోటానికి, రేయింబవళ్ళు కష్టపడటం మొదలెడతాడు. కుటుంబాన్ని నడిపిస్తూ లేక మోస్తూ, ఆడవారు యంత్రాల్లా తయారవుతారు. కష్ట సుఖాలు, కలిమి లేములు, వెలుగు నీడలు, ఆనందాతిశయాలు, ముక్కు చీదుతూనో, పకపక నవ్వేస్తూనో, మౌనంగా భరిస్తూనో గడిపేస్తారు. ఇది మనిషి వ్యక్తిగతం. సామాజికంగాచెప్పాలంటే, విద్య, పోటి, పోరాటం, ఆస్తి, అంతస్తు, అస్తిత్వం, అహం, ఆరాటం, కీర్తి, ప్రతిష్ట, గెలుపు, ఓటములు ఇంకా ఎన్నో. కాస్త అటు ఇటుగా, భావ సారూప్యాలతో, భాషా భేధాలతో, మోడ్రన్ గానో, మోటుగానో ఒక సగటు జీవితం, సగటు జీవితం ఏమిటి, ఏ మనిషి జీవితం అయినా దీనికి అతీతంగా సాగదని నా ప్రగాఢ విశ్వాసం.

సరే ఈ విశ్వాసానికి, ఈ టైటిల్ కి, ఈ రాతకి పొంతన ఎక్కడ అంటారా? ప్రియురాలి కళ్ళల్లోకి చూడటం గురించి చెప్తే, ఇదంతా చెప్పాల్సి వచ్చింది. ప్రియురాలి కళ్ళల్లోకి చూస్తే బ్రతుకు సమరం మొదలవటమే కాక మళ్ళీ ఆ కళ్ళల్లోకి చూసే తీరికే దొరకదు. అలా చూడటంలో కష్ట నష్టాల గురించి మనం ఇప్పుడు మాట్లడుకోబోవటం లేదు. అలా చూడటం తో మొదలయ్యే బ్రతుకు సమరం గురించి, అలా రోజు చూడటంలో వున్న కష్టం గురించి. అదే తూరుపు నుంచి వచ్చే నులి వెచ్చని కిరణం, ప్రతి రోజు చూసినా ఎంతో అహ్లాదాన్ని కొత్తదనాన్ని ఇస్తుంది. అలాగే ఒక వెన్నెల కెరటం ఎంతో ఉల్లాసాన్ని ఇచ్చి మనసుని మాయ చేస్తుంది. అదే మనిషికి, ప్రకృతికి ఉన్న తేడా. మనిషి కూడ ప్రకృతిలో భాగమే కదా అన్న వాదన తెచ్చినా, ప్రకృతి వైపరీత్యాల ప్రస్తావన తెచ్చినా ఇక్కడ నేను చెప్పాల్సింది వెనక్కి పోతుంది.

రాగ ద్వేషాలని, ఈర్శాసూయలని, చిన్నా పెద్ద తేడాలని, ధనిక పేద అంతరాలని, ఙాని అఙాని బేధాలని, కుల మత భేషజాలని పక్కకి నెట్టి ఆ ఉదయభానుని కెరటం పై మనసారా ద్రుష్టిని సారిస్తే భయాందోళనలు, చిరాకులు అంతగా కలగవని అనిపిస్తుంది, కలిగినా ఎక్కువ సేపు నిలవవని, మరుసటి రోజు దర్శనంతో మాయమై పోతుందని నా అభిప్రాయం. 'ఆదిత్య హృదయం' నాకు పూర్తిగా అర్థం కాదు కాని, అందులో ఎంతో విశేషముంది అని మాత్రం ఆ సూర్య భగవానుడిని చూడగానే అనిపిస్తుంది. ఆ దర్శనానికి ఎంతటి శక్తి ఉంది అంటే, పైన చెప్పిన తేడాలన్ని త్రుణీకరం అనిపిస్తాయి. ఎవరిని నొప్పించాలని అనిపించదు. ఎవరైనా మనలని నొప్పించినా వారి స్వభావం అంతేలే అని తేలిగ్గా తీసుకో గలుగుతాం. అయినా, ఒకరికి మన హృదయాన్ని గాయపరిచే హక్కు ఎక్కడిది? ఒకరు నొప్పించాలని చూసినా ముందు వెనక చూసుకోకుండా అమూల్యమైన మన హృదయాన్ని కలవర పెట్టుకుంటామా? అయినా సూర్యుని అంతటి మహా శక్తి ఎలాంటి భేషజాలకి పోకుండా, అందరిని సమ దృష్టితో చూస్తున్నప్పుడు, అనంత విశ్వంలో ఒక అణుమాత్రమే అయిన మనిషి భేషజాలకి పోవటం తగునా?

మరుసటి రోజు సూర్య దర్శనం గురించి మాట్లాడే ముందు, ఈ రాత్రి వెన్నెల సోయగం గురించి చెప్పుకోవాలి. పగలంతా జీవన సమరం చేసి అలసి పోతే, హాయిని పంచి మనసుని మాయ చేసేది ఆ వెన్నెల కెరటమే కదా? మన జీవన సమరాన్ని సమర్ధంగా నడపటానికి సూర్య చంద్రులు అంతగా కష్టపడుతుంటే, వాటిని గమనించనైనా గమనించకుండా, ఎవరికి తోచిన విధంగా వాళ్ళు సాంఘీక ముఖాలు(సోషల్ మాస్క్) ధరించి, నేను ధనికుడిని అని కొందరు, నేను తెలివైన వాడిని అని ఇంకొందరు, నేనో బిజీ పర్సన్ అని మరికొందరు, అవతలి వాడు చేతకానివాడనో, తెలివితక్కువ వాడనో, ఉపయోగంలేనివాడనో అనే అభిప్రాయంతో కొందరు, నీచ బుద్దితో కొందరు, చెడు అలవాట్లతో ఇంకొందరు, అసలు నాకేమి తెలియదు అనే అభిప్రాయంతో ఎందరో గడిపేస్తు ఉంటే, వాళ్ళని చూసి జాలి వేస్తూ ఉంటుంది. సూర్య చంద్రులు, ఒక రోజుని బాలన్స్ చేసుకున్నట్లు, మనిషి తన జీవితాన్ని బాలన్స్ చేసుకోలేక, ఈ కారణాలన్నీ చెప్పుకుంటూ ఉంటాడేమొ.

అందరూ చేరే మరుభూమి ఒకటే, అందుకే పరదాలు (ఇంటి కిటికీలకేసినవే కాకుండా, ముఖాలకి, మనసులకి వేసినవి కూడా) తొలగించి, ఓ తూరుపు కిరణం, ఓ వెన్నెల కెరటం మనపై సారనిస్తే, ఆ జీవన రీతే చాలా వైవిద్యంగా ఉంటుంది.
--విజయ

ను ను ను నువ్వా?

2009-12-31T23:00:00.001+05:30

ను ను ను నువ్వా? అవును నువ్వే నువ్వే!!! అని నేను అనేది 2010 ని చూసి. నిన్న, మొన్నేగా 2009 అని రాయటం అలవాటు చేసుకున్నది? ఏంటి అప్పుడే వచ్చేసావ్ నువ్వు? నీదేముందిలే సడిచప్పుడు లేకుండా వచ్చేసి, వెళ్ళే ముందు మాత్రం ఏదో ఒక కోలాహలం లేదా కలహలం రేపెట్టి వెళ్ళిపోతావ్. కొత్తగా చెప్పుకోటానికి ఏముంది? షరమాములుగా, ఎండతో కాల్చేస్తావ్ లేదా చలితో చంపేస్తావ్, తుఫానుతో ముంచేస్తావ్ లేదా కరువుతో కాటేస్తావ్. ఈ సంవత్సరం ఏకంగా రాష్ట్రాన్నే పోటెత్తించావ్.

ఒక్క నీకోసం ప్రపంచంలో పుట్టిన ప్రతి ఒక్కరు ఎదురుచూస్తారు నీకు తెలుసుకద.ఎవో కొత్త ఆశలతో ఆనందం వున్నా లేకపోయినా లేని ఉత్సాహాన్ని తెచ్చుకుని నీకు స్వాగతం చెప్తారు. నువ్వోస్తావు కొత్తవెలుగులని విరజిమ్ముతూ, ఏంటో ఈ రొజుతో ప్రపంచమే మారిపోతుంది అనిపిస్తుంది. నిన్న లేని అందమెదో నేడు కలిగినే అని పాడుకొవాలని అనిపిస్తుంది.

ఆ తరువాత మొదలవుతుంది నీ విశ్వరూప సందర్శనం, గడచిన సంవత్సరం ఏం చేసావు, ఒక మైకెల్ జాక్సన్ ని ఒక రాజశెకర్ రెడ్డి ని నీతో తీసుకెల్లిపోయవు, స్వైన్ ఫ్లూ, డెంగ్యు అంటు అంతు పట్టని రోగాల్ని తెచిపెట్టి అందరిని పీడించావు.ఎంత మంది బలయ్యారు, నీకెంటిలే నువ్వు సవత్సరానికి ఒక మారు మళ్ళి మళ్ళి పుడ్తునే ఉంటావు, నీకెం తెలుస్తుంది జనాల బాధ. ఇప్పుడు ఛూడు మావాళ్ళందరు రాష్త్రం నాది నాది అని ఎలా కొట్టుకుంటున్నారో,ఇవన్ని నువ్వు తెచ్చిన మార్పులే కద. మమ్మల్ని అందరిని తోసెసుకుంటు నువ్వు ముందు కెళ్తూనే వుంటావు. అమెరికాలో ఆర్దికమాంద్యానికి ప్రపంచ దేశాలన్ని కుదేలై పోయాయి.

కాస్త బాగుపడ్తున్నాం అనుకునే సమయంలో ఒక సునామి లేదంటే ఒక వరదబీభత్సం ఏదో రకంగా నాశనమె తప్ప ఇంకేమయినా మిగిల్చావా ? వేడుకుంటున్నాం గడచిన కాలమే మంచిదనేలా చేయకు, 2010 లొ అయినా ప్రపంచ శాంతిని అందించి వినాశనాలని జరగనీకుండా మానవాళి మనుగడకు సహకరించు.

అయ్ బాబోయి నువ్వా ను ను నువ్వా మళ్ళి వచ్చెవా, మాకేం తెచ్చేవో అని మేము భయపడెలా చేయకు. 2011 లో అయినా నువ్వేనా మా నువ్వేనా, నీ రాక కోసం నిలువెల్ల కనులై మేమంత వేచేములే అన్నట్లు తీపి ఙ్నాపకాలని మిగుల్చు.

బ్లాగు మిత్రులందరికి నూతనసంత్సర శుభాకాంక్షలు.
--భారతి