కొన్ని ఇంటర్వ్యూ ప్రశ్నలు మరీ చిర్రెత్తిస్తున్నాయా?

సాఫ్ట్ వేర్ రంగంలో, అందులో కన్సల్టింగ్ రంగంలో ఇలాంటి ప్రశ్నలు ఈ మధ్య నన్ను భలే చిరాకు తెప్పించాయి

1) ప్రస్తుత ఉద్యోగాన్ని ఎందుకు వదలాలని అనుకుంటున్నావు?
మనసులో సమాధానం: ఎక్కువ జీతం కోసం లేదా ప్రాజెక్ట్ అయిపోయింది ఇంకొకటి వెతుక్కోవాలి కాబట్టి లేద ఇంటికి దగ్గరలో వుంది కాబట్టి.
చెప్పాల్సిన సమాధానం:పాత ఉద్యోగం చాలా బాగుంటుంది కాకాపోతే నా పరిఙానం పూర్తిగా వినియోగ పడటం లేదు. చేస్తున్న పని చాలెంజింగా లేదు.

2) మా కంపనీలోనే ఎందుకు చేరాలనుకుంటున్నావు?
మనసులో సమాధానం: ఈ కంపని ఇంటెర్వ్యూ కి పిలిచింది కాబట్టి, ఇంకా వెరే కంపనీ ఇంటెర్వ్యూల కోసం వేచి వుండే ఓపిక లేదు కబట్టి. ఇదే కంపనీలో చేరాలని చిన్నప్పటి నుంచి నేనెమి కలగనలేదు. నాకంటు ఒక గుర్తింపు కోసం లేదా జాబ్ సెక్యూరిటి కోసం అని చెప్తే ఉద్యోగం రానట్లే మిగితా అన్నీ బాగా చేప్పినా కూడా.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: ఈ కంపనీలో చేరటం నా కల. ప్రస్తుత నా అనుభవాన్ని ఈ కంపనీతో పంచుకుని, ఈ కంపనీ నేర్పించే మరెన్నో విశాయలని ఆకళింపు చేసుకుని కంపనీ విజయాలలో నేను పాలుపంచుకోవలనుకుంటున్నాను.

3)నీ బాస్ ఎలా ఉంటే నీ కిష్టం?
మనసులో మాట: పనిచ్చి చేసేదాక వెనకాల పడకునుండ వుంటే చాలు. ఓవర్ టైం చేయమనకుండా వుంటే చాలు. డిటెక్టివ్ లాగా నేను ఎప్పుడు యే పని చేస్తున్నానా అని గమనించకుండా ఉంటే చాలు.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: మానేజర్ సహకారపూర్వకంగా వుంటే బాగుంటుంది. నేను ఇప్పటి వరకు పని చేసిన మానేజర్లు అందరు అలాగే వున్నారు. వారితో కలిసి పనిచేయటం నా అద్రుష్టం.

4) నీకు అనలిటికల్ స్కిల్స్ వున్నాయని నువ్వెలా చెప్పగలవు?
మనసులో మాట: అనలిటికల్ స్కిల్స్ వుండి వుంటే ఈ ప్రశ్న అడుగుతరాని ముందుగానే అనలైజ్ చేసి సామాధానం వెతుక్కుని పెట్టుకోవడం జరిగేది.
చెప్పాల్సిన సమాధానం. ఒక క్లిష్ట తరమైన సమస్యని మన అనాలిసిస్ ఉపయోగించి ఎలా పరిష్కారం చేసమో చెప్పాల్సి వుంటుంది తడుముకోకుండా.

5) ఇప్పటివరకు సాధించిన వాటిల్లో గొప్పది ఏది?
మనసులో మాట: నేనేమైనా సైంటిస్ట్ నా ఎదో కొత్త విశయాన్ని కనిపెట్టి ఇది సాదించాను అనుకోటానికి? రోజు వారి ఉద్యోగం చేయటము సాధించటమేన? వెనకట ఎవరో నేను ఇష్టపడ్డ అమ్మయిని చాలా కష్టపడి పెళ్ళి చేసుకున్నా అదే గొప్ప అచీవ్ మెంట్ అన్నాడట.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: ఎప్పుడు డెడ్ లైన్ దాటకుండా వర్క్ కంప్లీట్ చేయటం.

6) పని వేళ తరువాత నువ్వేమి చేస్తు ఉంటావు?
మనసులో మాట: ఏమి చేస్తాం వంట చేస్తాం పిల్లా పాపకి ఙానం నూరిపొస్తా ఉంటాం. కాస్తా టీవి, కాస్త న్యూస్ పేపర్లు.
చెప్పాల్సిన సమాధానం: నేను పని చేస్తున్న టెక్నాలజి కి సంభందించిన అన్ని విశయాలు, వాటి అభివ్రుద్ది గురించి చదువుతూ ఉంటాను, వాటి గురించి బ్లాగ్ ద్వార అందరికి తెలియచేస్తూ వుంటాను. ఎనర్జీ ఇంకా స్త్రెంత్ కోసం ఆటలు వ్యాయం చేస్తూ వుంటాను.

7) మేము నీకు జాబ్ ఆఫర్ ఎందుకు ఇవ్వాలి?
మనసలో సమధానం: ఊరికే ఎమైనా ఇస్తున్నావా, పని వుంది, పని చేసె వాళ్ళు కావలి కాబట్టి ఇస్తున్నవు.
చెప్పల్సినా సమాధానం: నాకు ఈ వుద్యోగానికి కావల్సిన అర్హతలు, అరిఙానం, అనుభవం అన్ని వున్నాయి ముఖ్యంగా ఈ వుద్యోగం మీద నాకు ప్రత్యేకమైన శ్రద్ధ మరి ఇంకా నన్ను నేను నిరూపించుకోవలన్న తపన నాకు వుంది కనుక.

రాయాలి కాని పెద్ద లిస్టే వుంది నా దగ్గర. రాత్రి నేను, మా ఙాన పెసూన ఇవే విశయాలు మాట్లాడుకున్నాం. ఇంటర్వ్యూ చేస్తున్న వాళ్ళు హిపోక్రసీని పెంచుతున్నారు ఇలాంటి ప్రశ్నలు వేసి అనేది తన వాదన. ఇంటెర్వ్యూకి అటెండ్ అయిన అభ్యర్థి తనకేంటి అనేది చూసుకున్నా, కంపనీకి మనం ఏమి ఇవ్వగలం అనేది కూడా అలోచించాలి అందుకే అలాంటి ప్రశ్నలు వేస్తారు అని నేను చెప్తా వచ్చాను. ఇదే లౌక్యానికి, ముక్కుసూటితనానికి ఉన్న తేడా.

ఐ.ఎ.యస్. అభ్యర్థుల ఇంటర్వ్యూ ప్రశ్నలు మరీ కష్టంగా వుంటాయి. అలాంటి వాటికన్నీ ఎంతో ప్రిపేర్ అయి, సెలక్ట్ అయి, వాటిని ఇంటర్వ్యూలకే పరిమతం చేసి, నిజ జీవితంలో స్థానం ఇవ్వరు. మరి అప్పుడు హిపోక్రసీనా, లౌక్యమా మీరే తేల్చుకోండి.

--విజయ

సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్

సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్ అంటే ఎంటో అనుకునేదాన్ని ఈ రోజు భోజనాల టైంలో వెంకట్ నాకు ఈ కింది విషయాలు చెప్పే వరకు. వెంకట్ సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్ వేసిన విషయంబెట్టిదనిన..

సీన్ 1)

వెంకట్ ఫ్లైట్ లో పక్క సీటు లేడి, ఓ చిన్న కాగితం ముక్క మీద రాసిన రెండు పారాగ్రాఫ్లని మళ్ళీ మళ్ళీ చాలా సేపు చదివేస్తుంటే, ఉత్కంట భరించలేని వెంకట్, మీరు చదివేది ఏమిటి, అది అంత ఇంటెరిస్టింగా ఉందా అని అడిగేసాడు. ఆ పక్కావిడ, ఇంటెరెస్టింగ్ ఏమి కాదు, ఇది నా ప్రొఫెషన్ అని చెప్పింది అట. మరో సారి ఉత్కంట భరించలేని వెంకట్ ఏంటండి ఆ ప్రొఫెషన్ అని మళ్ళీ ప్రశ్న వేసాడట. నేను F.B.I. కి పని చేస్తాను. హాండ్ రైటింగ్ చదివి మనుషుల మనస్తత్వాలని తెలుసుకోవటమే నా పని అని చెప్పాక. వెంకట్ మరో ప్రశ్న వేయలేదట.

సీన్ 2)

వెంకట్ రూం మేట్ గా వచ్చిన ఒక పెద్దాయన. అయనతో కలిసి డ్రైవ్ చేస్తూ వెంకట్ టయోట లెక్షస్ కారు 'ఆటో క్రూస్ ' గురించి వివరిస్తూ కారుని 'ఆటో క్రూస్ ' లో పెట్టెస్తే, ముందు ఉన్న కారు వేగాన్ని బట్టి, కారు వేగాన్ని సవరించుకుంటూ, అవసరమైన చోట స్లో డౌన్ చేసుకునే టెక్నాలజితో పని చేస్తుంది అని చెప్పుకొచ్చాడట. అంథ విన్న పెద్దయన. అవును నేను జపాన్లో ఆ టెక్నాలజి డెవలప్మెంట్ మీద చాలా ఏళ్ళు పనిచేసాను అని చెప్పే సరికి వెంకట్ మారు మాట్లడలేదట.

ఈ రెండు సంగతులు విన్నాక, ఎవరితో ఎదైనా మాట్లాడెటప్పుడు, సూర్యుడి ముందు టార్చ్ లైట్ వేస్తున్నామేమో ఒకసారి అలోచించి మాట్లాడాలేమో అనుకున్నాను నేను.

--విజయ

రెప్పచాటు స్వప్నం

చాలా సంవత్సరాల క్రితం నేను 'రెప్పచాటు స్వప్నం' అనే చైన్ సీరియల్ ఒకటి రాసాను, ఆంధ్రభూమి వీక్లీ లో, మొదటిభాగం నేను రాస్తే మిగితా భాగాలన్ని సాహితి మిత్రులందరు రాసారు, ఆ రోజుల్లొ ఆ విధానం చాలా విజయవంతం ఐంది. అలా సాహిత్య అభిలాష వున్న వాళ్ళు ఇప్పుడు నాలాగే బ్లాగు కూడా తప్పక రాస్తూ వుంటారని వూహిస్తున్నాను, ఎవరైన వుంటే చెప్పండి ప్లీస్. సాహిత్య అభిలాష వున్నవాళ్ళు ఖాళీగా వుండలెరు ఎదో ఒక విధంగా సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదిస్థు వుంటారని ఆ రోజు భరణి కాంప్లెక్స్ లో కలిసిన మిత్రులెవరైనా వున్నారేమో అని నా ఆశ, ఉండి ఉంటె రిప్లై ఇవ్వండి బ్లాగులో కూడా అందరం కలిసి అలాంటిదేమైనా రాయాలని వుంది ఏమంటారు .

భారతి నాదెళ్ళ

గాన పెసూన - వాహన చోదకం

మా గానపెసూన చిన్నతనంలో, తల్లితండ్రులు పిల్లల్ని ఫోటో స్టూడియోకి తీసుకేళ్ళి కీలు గుర్రం ఎక్కించ్చి ఫోటోలు తీపించేవారు. ఎవరి ఇళ్ళల్లో చూసినా పిల్లో, పిల్లవాడో కీలు గుర్రం మీద ఎక్కిన ఫోటో తప్పనిసరిగా ఉండేది. అలాగే మా ఇంట్లో మా గానపెసూన కీలు గుర్రం ఎక్కిన ఫోటో ఉండేది. ఎందుకో తెలియదు కాని మా నాన్నారు నన్ను, మా చిన్నక్కని కీలు గుర్రం ఎక్కించి ఫోటో తీపించలేదు. కీలు గుర్రం ఫోటోలంటే బోర్ కొట్టేసి అలా మమ్మల్ని ఫోటో తీయనందుకు నేను, మా చిన్నక్క తెగ సంతోషపడుతూంటే, మా గానపెసూన మాత్రం కీలు గుర్రం ఎక్కిన రాకుమారిలా తెగ ఆనందపడిపోయేది. మా ఇద్దరికేమో దుబ్బు లాంటి జుట్టు వేసుకుని, పెద్ద కళ్ళు పెట్టుకుని, పళ్ళు బిగబెట్టేసి, కీలు గుర్రం ఎక్కిన రాకాసిలా కనిపించేది. అలా కీలు గుర్రంతో మొదలైన గానపెసూన వాహన చోదకం ఇప్పటివరకు ఎలా కొనసాగుతోందో తెలియచెప్పాల్సిందే.

గానపెసూనని, చిన్నప్పుడంతా దూరం నడవలేదని, మంచి బడిలో వేయకుండా ఇంటి పక్కనే ఉన్న తురక మాస్టారు కాని బడిలో వేసారు మా నాన్నారు. తనే తురక మాస్టారుకి తెలుగు పాటలు చెప్పేసి వచ్చేది. తను వచ్చే వరకు నేను, మా చిన్నక్క బడి బయటే ఆడుకుంటూ ఒక్కోసారి గడ్డి పీకుతూ కూర్చునే వాళ్ళం. ఆ బడి ఎంతసేపు ఉండేది కాదు. అలా చిన్నప్పుడు మా గానపెసూన చదువుని అటక ఎక్కించారు మా నాన్నరు. ఆ తప్పు మళ్ళీ మా ఇద్దరిపట్ల చేయలేదు. వాహన చోదకం చేయకుండానే పదవ తరగతికి వచ్చేసింది. అప్పుడు నేను, మా చిన్నక్క 7వ తరగతి చదువుతున్నాం (నాకు తెలివి ఎక్కువ అయిపోయిందని గోల చేసి 6 చదవకుండానే 7 లోకి ప్రమోట్ చేపించుకున్నాను). మా చిన్నక్క నేను, మా నాన్నారి సైకిలుని తెగ తిప్పేసే వాళ్ళం. మా చిన్నక్క ఓ అడుగు ముందుకేసి, ఎవరు పెద్దగా నేర్పక పోయిన, తానే లూనా బండి నడపటం నేర్చేసుకుంది. తను నడపటం చూసి, గానపెసూన కూడా, ఒక రోజు లూనా పట్టుకుని బయలుదేరింది. అలా పట్టుకేళ్ళిందో లేదో ఇలా ఒక తురక పాదచారికి గుద్దేసింది. ఆయన, 'అల్లా దయతోని ఇవాళ నేను బతికిన, నాకు రేండు ఆడ పిల్లలున్నయ్, అన్యాయం జరుగుతుండే, దయవుంచి ఇంకెప్పుడు బండి నడపకు బేటీ " అని గానపెసూనని ప్రార్దించి మరీ వేళ్ళాడు. అతని ప్రార్థన మాహాత్యమో, లేక భయమే కలిగిందో, కొన్ని ఏళ్ళ వరకు గానపెసూన బండి మొహమే చూళ్ళేదు. హైదరాబాదులో ఉద్యోగం చేస్తున్నా కూడా పోలో మంటూ సిటీ బస్సులోనే వెళ్ళేది కాని ద్విచక్ర వాహనం నడిపే సాహసం ఎవరు ఎన్ని చెప్పినా చేయలేదు.
నేను అమెరికా వచ్చి కార్ కొనుక్కున్నాక, అప్పుడు కొంచెం చలనం కలిగి. ద్విచక్ర వాహనాన్ని దూరంగా పెట్టి, చతుచక్ర వాహనాన్ని నడపటానికి సిద్దపడి ఏనుగు లాంటి సెకండ్ హాండ్ మాటీజ్ లో ఎక్కి కూర్చుంది. దాన్ని ఎన్నో రకాలుగా డక్కా ముక్కీలు తినిపించి ఎలాగొలా డ్రైవింగ్ నేర్చుకుంది. చెప్పొద్దూ, ఆ కారు కి సొట్టలేని ప్రదేశం లేదు. ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్ ట్రాఫిక్లో నుంచి కారు పక్కకి జరపవమ్మ అని అంటే, నాకు జరపటం రావటం లేదు, నువ్వే జరిపి పెట్టు అన్న ఘనత మా గానపెసూనదే. తన ప్రయోగాలన్నిటికి, ఆ కారుని బాగానే వాడుకుని ఇప్పుడేమో కొత్త ఎర్ర కారు ఒకటి కొనుక్కుని మాటిజ్ ని మా నాన్నరి గుమ్మంలో పడేసి నన్ను చూడటనికి అమెరికా వచ్చింది. పడవలాంటి పెద్ద కారు కొనుక్కోకుండా బుల్లి బీమర్ కొనుక్కున్నావేంటి అని ఉన్నన్ని రోజులు నాతొ తగువేసుకుంది. అది కాక, నా కారు నడుపుతానని ఒకటే గోల. ఎక్కడ గుద్దేస్తుందో అని నాకు ఒకటే భయం. ఎలాగైతేనేమి ఒకరోజు నా కారు తిప్పేసింది. నీ బుల్లి బీమర్ ఏ మాత్రం బాగోలేదు, గోతిలో కూర్చున్నట్లుంది అని పెదవి విరిచేసి తాళం నా చేతిలో పెట్టేసింది. హమ్మయ్యా అని ఊపిరి తీసుకున్నాను నేను. ఆ మరుసటి రోజు బీచ్ కి తీసుకెళ్ళాను. అక్కడ ఊరికే ఉంటుందా? పారా సెయిలింగ్ చేస్తానని పారాచూట్ ఎక్కేసి, 'గాల్లో తేలినట్టుందే, గుండే పేలినట్టుందే' అంటు పాట ఎత్తుకుంది. ఆ తరువాత జెట్ స్కీయింగ్ కూడా చేస్తానంటు మొదలెట్టింది. అదేంటో జెట్ మాత్రం నా కన్నా తనే బాగా నడిపించి 'నువ్వు నాతో రా, తమాషాల్లో తేసుల్తా' అంటూ నాగార్జునాలా ఫీల్ అయిపోయింది. మేము దిగిన మోటెల్ వాళ్ళు సైకిళ్ళు అద్దెకిస్తున్నారు. నేను ఒకటి పట్టుకుని బీచ్ రోడ్ అంతా తిరిగేస్తూ వుంటే, నేనేమి తక్కువ కాదంటు తనూ ఒక సైకిలు పట్టుకుని నా వెనకే బయలుదేరి వెంటనే పడి కాలు నొప్పి తెచ్చుకుంది. నాకు నవ్వు ఆగలేదు తనకి రోషం ఆగలేదు.

ఆఫీసుకి పెద్ద పడవలాటి కారు బాగోదని చిన్న ఎర్ర కారు కొనుక్కుని తిరుగుతోంది. నేను ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు, ఆ కారులో నన్ను బాగానే తిప్పింది. హైదరాబాదు వాహన ప్రవాహాన్ని, అక్కడి పద్మవ్యూహాలని, అభిమన్యులని చూసి, నాకు కళ్ళు తిరిగిపోయి వెనక సీట్లో కూర్చున్నాను. పక్కవాళ్ళు గుద్దేస్తూ వెళ్తారని, సైడు మిర్రర్స్ మూసేసుకుని నడపటం నాకు భలే అశ్చర్యం కలిగింది. ంత్తానికి నన్ను బానే తిప్పింది కారులో. ఇవాళ ఫోన్ చేసినప్పుడు తన కారు దొంగలెత్తుకెళ్ళినట్లు కలవచ్చింది అని తను చెప్పటంతో, నాకు ఇదంతా రాయాలనిపించింది. పడవంత కారు కొనుక్కుని అది నడపటానికి రోద్ మీద ఖాళీ లేక, పార్కింగ్కి ప్లేస్ దొరకక, ఎన్ని అష్టకష్టాలు పడబోతోందో గానపెసూన అని అలోచిస్తున్నాను.

--విజయ

గానపెసూనాంబ - మా పెద్ద దూడ

మా ఇంట్లో, మా గానపెసూనాంబకి, అప్పుడే పుట్టిన మా పెద్ద దూడకి మధ్య భలే అవినాభావ సంబంధం ఉండేది. ఒకరంటే ఒకరికి అవ్యాజమైన ప్రేమ. తన వెనకాలే మా చిన్నక్క, నేను ఉన్నాకూడా, మా పెద్ద దూడ మీద, గానపెసూనాంబకున్న సొదరి ప్రేమ తరగలేదు. మా పని బుడ్డాడు, గేదెల ఆలనా పాలనా చూసుకుంటా ఉంటే, మా పెద్ద దూడ పని మాత్రం తనే చూసుకునేది. ఆ తరువాత చిన్న దూడ పుట్టినా కూడా పాపం దాన్ని ఎవరు గారబం చేయలేదు. కనీసం మా పెద్ద దూడకి కట్టినట్లు కాలికి ఒక మువ్వ, మెళ్ళో ఒక చిన్న గంట కూడ ఎవరు కట్టలేదు. అయినా అది పాపం అమాయకపు చూపులతో భలే అందంగా ఉండేది. ఐతే మా చిన్న దూడ మగదట, అందుకని మా నాన్నారు ఎవరో వ్యవసాయదారునికి అమ్మేసారు దాన్ని. మేతకెళ్ళిన గేద, దాని దూడ ఒకోసారి ఇంటికి వచ్చేవి కావు. మా గానపెసూనాంబే వెతకటానికి వెళ్ళేది. అవి ఇంటికి రావటం మర్చిపోయి, కోటగట్టు దగ్గర చక్కగ గడ్డిమేస్తా ఉండేవి. మా పెద్ద దూడ, గానపెసూనాంబని చూడగానే, ఒంటికాలితో లగెత్తుకుంటూ, ఒకరకంగా పళ్ళికిలించుకుంటూ మరీ ఇంటికొచ్చేది. మా పెద్ద దూడంటే ఎంత ఇష్తమున్నా కూడా, అది పులుముకున్న బురదని మాత్రం గానపెసూనాంబ అస్సలు కడిగేది కాదు. మా చిన్నక్కకి, నాకు కొబ్బరి పీచు ఇచ్చి, తను నీళ్ళ పైపు పట్టుకుని నిలుచునేది. మాకు దొరికిందే చాన్స్ అని, దూడని ఆ తరువాత దాని తల్లిని కూడా బాగా రుద్దేసే వాళ్ళం, ఆ తరువాత మా అమ్మొచ్చి గానపెసూనాంబకి కొన్ని చీవాట్లేసి, కొబ్బరి పీచుతో కాకపోయినా, దానికి సరిసమానంగా బరకగా ఉండే సున్నిపిండితో మమ్ముల్నిద్దరిని తోమేసేది.

ఇలా మా గానపెసూనాంబ, మా పెద్ద దూడతో కాలక్షేపం చేస్తా ఉంటే, మా చిన్నక్కేమో కోళ్ళతో కాలక్షేపం చేసేది. పొద్దున్నే లేచి గంప కింద కోళ్ళని వదలటం, సాయంత్రం అయ్యేసరికి వాటన్నిటిని గంపకింద ముయ్యటం, అవి ఎక్కడెక్కడ గుడ్లు పెట్టాయో వెతుక్కుని తేవటం అన్ని తనే చేసేది. సాయంత్రం అయ్యిందంటే కోళ్ళ వెనకాల మా చిన్నక్క పరిగెట్టే చిత్రం చాలా పసందుగా ఉండేది. మా కళ్ళ ఎదుటే గుడ్లు, కోడి పిల్లలుగా అవటం చాలా అశ్చర్యంగా ఉండేది మా అక్కలకి. నాకు మాత్రం ఆడుకోటానికి కొత్త బొమ్మలు దొరికినట్లు సంతోషపడిపోయే దాన్ని. నాకు ఉహ తెలిసాక చేయలేదు కాని, అంతకు ముందు మాత్రం, కొడిపిల్లల్తో ఆడినంత సేపు ఆడి, ఆ తరువాత కొన్నిటిని తొక్కి, గొంతు పిసికేసేదాన్ని అని అమ్మ చెప్పేది. అందుకే అందరు నన్ను చిన్ని రాక్షసి అంటారు మరి. మా మవయ్య ఎప్పుడైనా మా ఇంటికి వస్తే, కోడిని కోసి మా అమ్మతో వండించుకునే వాడు. భోజనం ముందర కూర్చుని మా చిన్నక్క ఎందుకు ఏడ్చేదో మా కెవ్వరికి అర్థం అయ్యేది కాదు. చాల కోళ్ళు హతం అయ్యాక గాని చెప్పలేదు, తనకి, తన కోళ్ళని అలా కూరచేసేయటం బాధగా ఉందని. ఆ బాధతో తను చాలా ఏళ్ళు కోడి కూర ముట్టుకోలేదు.

మా అమ్మ వాకిలి చిమ్ముతూ, మా నాన్నరు గడ్డివాము దగ్గర, మా పని బుడ్డాడు గేదల దగ్గర, మా గానపెసూన దూడల దగ్గర, మా చిన్నక్క కోళ్ళ దగ్గర, పొద్దు పొద్దుటే పనిచేస్తూ ఉంటే, అరుగు మీద కూర్చుని వీళ్ళందరిని చూట్టం చాల బాగుండేది. పనులన్ని అయ్యాక, లోపలకెళ్ళి, పాలు, వెన్న, మీగడలు అమ్మకి తెలియకుండ నేను తింటా ఉంటే ఇంకా బాగుండేది. మా పెదనాన్నగారి బొత్తం నేను ఒకసారి మింగేస్తే, డాక్టరు రెండు రోజులు పచ్చి కోడుగుడ్డు తాగిస్తే అది విరోచనంలో జారిపోతుందని చెప్పారట. ఇక నేను ఎలాగు తాగుతున్నానని, ఇంట్లో గుడ్లు పుష్కలంగా ఉన్నాయని, మా అమ్మ, ఏకంగా ఏడదిపాటు నా చేత పచ్చిగుడ్డు తాగించేసింది. ఎంత అన్యాయమో కదా? దొంగచాటుగా తిన్న పాలు మీగడలే కాని, బలవంతంగా తాగిన పచ్చిగుడ్డ్లే కాని, నన్ను అడ్డంగా కాకుండా, నిలువుగా పెంచేసి, మా అమ్మ నన్ను, అడ్డ గాడిద అని కాకుండా, నిలువు గాడిద అని తిట్టేలా చేసాయి. అది నా విషాద గాధ ఐతే, మా చిన్నక్క పాలిట మా మావయ్య యమకింకరుడు. ఇక గానపెసూన దూడ చాలా ఏళ్ళే మా ఇంటిల్లిపాదికి పాలు ఇచ్చింది. జబ్బు చేస్తే దాన్ని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్తుంటే కంటతడి కూడా పెట్టుకుంది. ఆసుపత్రి నుంచి వచ్చి మా గానపెసూనాంబని చూస్తూ ప్రాణం విడిచింది. ఇక దానితో పాటే, మా ఇంట్లో పాడి అంతరించిపోయింది. అలాగే మా అనందాలకి కూడా గండిపడింది.

--విజయ