జయం

భగవంతుడా ఎందుకిలా చేసావు

ఢిల్లీ గగ్గోలు పెడ్తోంది. దేశమంతా ఉరి తీయాలి చంపేయాలి అంటూ ఆవేశంతో ఊగిపొతున్నారు. అవును చంపెయాలి ఎవరిని ద్రౌపది చీరలాగిన కౌరవులందరిని, సరె పాండవులు క్రిష్ణుడు కలిసి చంపేసారు, తరువాత ఆగిందా ఈ మృగ దారుణం. యాసిడ్ పోసారు ఎంకౌంటెర్ చేసేసాం. ఆగిందా లేదు. మలాలా చదువుకో కూడదు బయటకొస్తే చంపెస్తాం తాలిబాన్లు,వాళ్ళని ఆపేదెవరు,

దీనంతటికి కారణం అమ్మాయిల వస్త్రధారణ కారణం అంటారు కొంతమంది పెద్దమనుషులు.అంటే బురకాలు ధరించే అమ్మాయిలు కూడా బయటకు రావద్దు చదువుకోవద్దు అనే వాళ్ళని ఏమందాం .

పురాణ కాలం  నుండి ఇప్పటికి ఇదే సమస్య స్త్రీలని వేధిస్తుంటే ఎవరిని
తప్పుపడదాం. ఏమొ పురుషుడికి బలాన్ని స్త్రీలకి ఎదురుకోలేని బలహీన శరీరాన్ని ఇచ్చిన భగవంతుడినా

తల్లి కడుపునుండే వచ్చినా ఆడ శరీరం అనగానే అదే ద్రుష్టితో చూసే మగవాడి కళ్ళనా, నాలుగు రోజులు గగ్గొలు పెట్టి సరైన చర్యలు తీసుకోలేక అడపిల్లలకి రక్షణ కలిపించలేని సమాజాన్నా ప్రభుత్వాన్నా, ఎవరిని,అమ్మాయిలుగా పుట్టినందుకు ఈ శాపాలు భరించేదెలా.

జరుగుతున్న అన్యాయాలకి బయటకెల్లి అరవలేక ఇలా వెల్లబొసుకుంటున్నా నా భాధ.

 భగవంతుడా ఎందుకిలా చేసావు

స్నేహమా ఎక్కడున్నావు

స్నేహమా ఎక్కడున్నావు
భాధలో వెతికా
సంతోషంలో వెతికా
దుఖం లో వెతికా
కనిపించవేంటి


చెలియలికట్ట దాటే
దుఖం నీ కొరకేనా
మనసు తెరిచి చూస్తే
నీ రూపేనా
నాలోనే ఉన్నా
దూరంగా అనిపిస్తావు

ఎదురుగా కనిపించే ఏ మనిషిలో
నువ్వు కనిపించడం మానేసావు

నీ రూపు మారిపోయిందా
ప్లాస్టిక్ సర్జరి చేయించుకుని
నువ్వెళ్ళి
పోతే నెను
గుర్తుపట్టలేక పోయానా

మరో సారి నువ్వు నేనెరిగిన నేస్తంగా
స్వచ్చంగా కనిపిస్తావేమోనని
వెతుకుతున్నా

Hurricane Sandy Growls in our Backyard

స్నేహమేరా జీవితం

ఎవేవో కారాణాల చేత మనం కొందరి స్నేహితులకి దూరం అయిపోతాం. నిజమైన స్నేహితులు మనల్ని మన స్నేహాన్ని గుర్తు పెట్టుకుని కలవటానికి నిరంతర ప్రయత్నం చేస్తూనే ఉంటారు. అలాంటి ప్రయత్నమే నా స్నేహితురాలు పద్మ చేసి, ఇదు ఏళ్ళ తరువాత, నన్ను ఈ మధ్యే కలిసింది. తనకి ఒక పాప మానస. ఆ చిన్నిది ఎప్పుడో పసిగా ఉన్నప్పుడు నన్ను చూసింది. మళ్ళీ ఇదు యేళ్ళ తరవాత కూడా నన్ను కొంచెమైన మరిచిపోలేదంటే నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. వాళ్ళమ్మ నిరంతరం నన్ను గుర్తు చేస్తూ ఐనా ఉండాలి లేదా నేను ఆ పసి మనసులో చెరగని ముద్ర ఐనా వేసి ఉండాలి. ఏది ఏమైన ఆ చిన్నిదాని మనసులో నాకు చోటు ఉండటం నాకు చాలా అనందం కలిగించింది. వాళ్ళని చూడగానే నా కళ్ళళ్ళో ఏదో మెరుపు, నా పెదవులపై చిన్ని నవ్వు. ఏమి ఇచ్చినా కొనలేని ఆనందం అది.

నాకు మా గాన పెసూనతోనే అవినాభావ సంబంధం అనుకున్నాను. కాని అంతటి చనువు, అంతటి చొరవ నాకు పద్మతోను ఉంటుంది. తన స్నేహానికి కండిషన్స్ ఉండవు అదే నాకు బాగా నచ్చే విషయం తనలో.నేను నేనులా ఉండొచ్చు తనతో.    ఫాషన్, చదువులు, ఉద్యోగాలు, వంటలు, సినెమాలు, పుస్తకాలు, వ్యాపకాలు, వ్యవహారాలు, పిల్లలు, తల్లి తండ్రులు, మనషులు మనస్తత్వాలు ఇలా ఎన్ని విశయాలైన, ఎంత సేపైనా అనర్ఘలంగా, మాట్లాడుకోగలం కాకపోతే టైమె దొరకదు.

ఇంక ఎలాగు అందరం కలుద్దామని నిష్చయం చేసుకున్నాక, ఇంట్లో కన్నా పలు ప్రదేశాలు తిరుగుదామని అనుకున్నాము. ఇక అదో పెద్ద ప్రహసనం ఐపోయింది. ఒకరికి వీలు దొరికినప్పుడు ఇంకొకరికి దొరకదు. పద్మ వాళ్ళతో పాటు, మా విమ్మిగాడూ, వాడి స్నేహితులు బాబీ, విశాల్ కూడా మాతో రావటానికి రెడి అయ్యారు. ఇక్కడ ప్రాబ్లెం లేనిది ఒక్క పద్మకే. మిగితా అందరికి చాలా చాల లింకులు పనులు వున్నాయి. నెల రొజుల ముందైన ప్లాన్ చేయాలి. నాకు అసలు సెలవ లేదు, పద్మ వాళ్ళ ఆయనెమొ రెండూ రోజుల ముందే తిరుగు ప్రయాణం కావాలన్నారు, మానస యేమొ నా స్కూల్ అంటుంది, పద్మ వాళ్ళ నాన్నగారేమో నన్ను ఇండియా ఎప్పుడు పంపిస్తున్నావ్ అమ్మాయ్ అని ఆదుగుతారు. పద్మ వాళ్ళ తమ్ముడేమో, నేను బిసినెస్ త్రిప్ వెల్తూన్నాను, నేను తిరిగి వచ్చాక నాన్నని ఇండియా పంపిద్దామే అని ఆంటారు, మా అయనేమో నాదేముంది మీరంతా ముందు ప్లాన్ చేసుకొండి అంటారు, అసలు విషాల్ కి, బాబి కి మా ట్రిప్ లో వాళ్ళు కూడా ఉన్నారన్న సంగతి వాళ్ళకె తెలియదు, వాళ్ళ టైం కూడా మేమే నిర్ణయించేసాము. మొత్తానికి ఒక వారం రోజులు కూర్చుని టైం టేబుల్ వేసాము. నయాగర, న్యూయార్క్, అట్లాంటిక్ సిటి తిరిగేసాము. అసలు ఆ ఉత్సాహానికి అంతు లేదు. ముఖ్యంగా ఇక్కడ చెప్పేది ఎంటంటే, సంకల్పం ఉంటే ఏదైనా సాధ్యం అని. ఈ రోజుల్లో అందరు బిజీనే. ఎవరి పనులు వాళ్ళకి ఉంటాయి. నిజం చెప్పాలంటే నాకు క్షణం తీరక ఉండదు. ఉంటే అసలు నాకు తోచదు. ఐనా నాకు బిజీ అనేది అసలు నచ్చని పదం. నీకు నచ్చక పోతే మాకేంటట అని అనేసుకోమాకండి కాస్త అలోచించండి మీ బిజి కాస్త తగ్గించుకుని అవతలి వాళ్ళతో కలిసి చూడండి, ఏదైన కొత్తదనం ఉంటుందేమో.

--విజయ

సరదాగా స్నేహితులతో

అబ్బ ఎంత తేడా? వెన్నెల్లో, ఇసుక తిన్నెల్లో... 'ఉప్పొంగెలే గోదావరి, ఊగిందిలే చేలో వరి' అంటూ గోదావరి అందాలు మాత్రమె తెలుసు ఇన్ని నాళ్ళు. ఆ అందం ఆస్వాదించటమే తప్ప వర్ణణ చాలా కష్టం. మరి తేడా ఏంటి అంటే, లేక్ ఓజార్క్స్. ఇది మిస్సోరిలో ఉంది. ఇదంతా ఒక స్పీడ్ ప్రపంచం. తీరిగ్గా ఇసుక తిన్నె మీద కూర్చుని 'ఉప్పొంగెలే గోదావరి' అని అస్సలు పాడుకోలేము. ఒక జెట్ స్కీ వేసుకుని స్పీడ్ గా వెళ్తూ 'నువ్వు నాతో రా, తమషాలో తేలుస్తా ' అని పాడుకునే వాళ్ళే ఈ లేక్ కి వెళ్ళాలన్న మాట. భారతం వదిలేసి ఇన్ని నాళ్ళు అయినా ఇంక గోదావరి ఙ్నాపకాలతోనే ఏమి బ్రతికేస్తాములే అని లేక్ ఒజార్క్ లో జెట్ స్కీ వేసుకుని, 'నువ్వు నాతో రా' అంటు నా స్నేహితురాలిని ఎక్కించుకుని మరీ వెళ్ళిపోయాను. యే మాటకి ఆ మాటే చెప్పుకోవాలి. గోదావరిది ఒకరకమైన అందమైతే, లేక్ ఓజార్క్ ది ఇంకో రకమైన అందం. ఒకటి బాల మురళి పాట ఐతే, ఇంకొకటి మైకేల్ జాక్సన్ పాట. ఐతే రెండింటిని ఇష్టపడగలిగే మనస్తత్వం నాది. అందుకే లేక్ ఒజార్క్ లో ఫుల్ గా ఎంజాయ్ చేసి వచ్చేసాము.

మేము గుంపుగా అందరం వెళ్ళటం మూలంగా ఇంకా ఎంతో సరదాగ ఉండింది. మొదటి రోజు సాయంకాలం కల్లా అక్కడకి చేరుకున్నాము. ఐతే ఆ రొజు 'అన్ని బేబి ' పుట్టిన రోజు. దొరికిందే చాన్సు అనుకుని, మేము నగలు, చీరలు వేసుకుని 'అందంగా లేనా, అస్సలేమి బాలేనా' అంటూ తెగ హడవిడి చేసాము. అబ్బాయిలేమొ డెకరేషను అంతా గోడలపై సర్దేసారు ఫాస్ట్ ఫార్వార్డ్ లాగా. కాని బేబీ మాత్రం ఓసి పిచ్చి మొహాలు నా పుట్టిన రోజుకి మీ హడవిడి ఏంటి అన్నట్లు మమ్ములందరిని ఒక చూపు చూసి, తనకి, ఆ రోజుకి ఏమి సంబంధం లేనట్లు ఢమాల్ మని నిద్రలోకి జారుకుంది. మేము ఏమి చేయాలో తెలియక కాసేపు బుర్ర గీరేసుకుని, ఎలగొలా కేక్ కట్ చేపించాము (చేసాము). చీర సర్దుకోటానికి పట్టినంత సేపు లేదు ఆ పుట్టిన రోజు వేడుక. కాని ఆ పేరుతో పూర్తిగా భారతీయ వంటకాలన్ని తెగ మెక్కేసాము.

మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే కఫీ కప్పులు పట్టుకుని బయట కాలు పెట్టగానె కళ్ళ ఎదురుగానే అతి పెద్ద లేక్. అప్పటికే అందరు నీళ్ళలో బోట్లు, స్కీయింగ్ వేసుకుని మేఘాల్లో తేలిపోతున్నట్లుగా వెళ్ళిపోతున్నారు. మెల్లిగా కాఫిని ఆస్వదించి, బ్రెడ్ ఆంలెట్ ఉపాహారం కానించి బీచ్ వైపు వెళ్ళాము. ఆ బీచ్ లో నీళ్ళు కాస్త మడ్డిగా ఉన్నా అలాగే అందరం చేపల్లా ఈదేసాము. అలా రెండు గంటలు గడిపేసి బయటకి రాగానె. మా మొహాలు ఎండకి రంగు మాసి ఫోటోలో తెల్లటి పళ్ళు తప్పించి ఇంకేమి కనిపించలేదు. జెట్ స్కీయింగ్, బోటింగ్, గో కార్టింగ్, స్విమ్మింగ్ ఇలా రొజుకొకటి చొప్పున అందరం భలే హుషారుగా చేసేసము. పగలంతా ఇలా సరిపోతే సాయాంకాలం అంతా ఆటా పాటలతో గడిపేయటం. ఎలాగైన అందరిని కవులని, రచయితలని, గాయకులని, నటులని చేయాలని విశ్వ ప్రయత్నం చేసాను. సగం ప్రయత్నాలు ఫలించాయి.ఇంకో సగం మళ్ళీ ఇంకెప్పుడైనా ప్రయత్నించాలి. మొదటి ప్రయత్నగా అందరిని కవులని చేసాను. 'వెన్నెల ' మీద చిన్న కవిత రాయమన్నప్పుడు ఒక్కొక్కరి కవితా హౄదయం భలే అందంగా వికసించి రకరకాలైనా కవితలు వినిపించాయి. అవి ఎంతో ఆహ్లదంగా ఆశ్చర్యంగా అనిపించాయి నాకు. అదీ కాక, 5 నిముషాల్లో అందరు రాసేసారు అప్పటికప్పుడు. మరి విశేషమే కదా, కీ బోర్డు పట్టుకుని కోడింగు రాసుకునే వాళ్ళు, నా కోసం కలం పట్టుకుని కవితలు రాయటం. అవి ఇక్కడ అందరి కోసం.